III CSK 56/18

Sygn. akt III CSK 56/18 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa D.M. przeciwko A.G. i W.G. o zapłatę i wydanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 czerwca 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt I ACa …/17, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 maja 2017 r. Sąd Apelacyjny w K. w sprawie o wydanie rzeczy i zapłatę oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 lutego 2016 r. Powód wniósł skargę kasacyjną, wskazując, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni art. 229 k.c., wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów oraz interpretacji pojęcia „zwrot rzeczy” (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Użyte w art. 229 k.c. pojęcie „zwrot rzeczy” było przedmiotem zainteresowania orzecznictwa, a w szczególności uchwały Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2005 r., III CZP 47/05 (OSNC 2006, nr 6, poz. 100), w której opowiedziano się za szerokim rozumieniem tego pojęcia. Zdaniem Sądu Najwyższego, nie budzi wątpliwości, że „zwrot rzeczy” polega na - najogólniej mówiąc - odzyskaniu władztwa nad rzeczą we wszystkich dopuszczalnych formach (por. także wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 1997 r., I CKN 323/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 79, i z dnia 26 marca 1998 r., I CKN 590/97, OSNC 1998, nr 11, poz. 180). W grę wchodzą zatem wszystkie sposoby przeniesienia posiadania przewidziane w art. 348–351 k.c., w tym przeniesienie tradicio longa manu (art. 348 k.c.). W tej sytuacji, wobec wyjaśnienia w orzecznictwie Sądu Najwyższego występującego art. 229 k.c. pojęcia „zwrot rzeczy”, a także niestwierdzenia (niewykazania przez skarżącego) istotnych rozbieżności orzeczniczych, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). kc jw