III K 246/58

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Henryka F. oskarżonego z art. 290 § 1 k.k., 286 § 2 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z dnia 22 stycznia 1958 r. na podstawie art. 375, 384 pkt 2 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 61 k.k. zawiesił warunkowo wymierzoną oskarżonemu karę łączną pozbawienia wolności na okres lat 4 (...).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z dnia 22 stycznia 1958 r. Henryk F. został skazany:1)na podstawie art. 290 § 1 k.k. na 9 miesięcy więzienia za to, że jako kierownik Oddziału Akcji Robót Rozbiórkowych przy Prezydium Rady Narodowej, działając w celu osiągnięcia dla siebie korzyści majątkowej, przyjął od Agnieszki J. kwotę 200 zł oraz od Lucjana S. kilkakrotne poczęstunki wódką w zamian za zobowiązanie się przyspieszenia dostawy zakupionej przez nich cegły.2)na podstawie art. 286 § 2 k.k. na 7 miesięcy, więzienia za to, że działając w celu osiągnięcia korzyści materialnej dla Bronisława K. przekroczył zakres swych uprawnień przez to, że nie pobierając uprzednio zapłaty zezwolił wymienionemu wydobyć a następnie wywieźć 2 wagony cegły ułamkowej wartości 720 zł.3)łącznie - na karę 1 roku więzienia (z zaliczeniem tymczasowego aresztowania od dnia 31 lipca 1957 r. do dnia 22 stycznia 1958 r.).Od powyższego wyroku rewizję założył obrońca oskarżonego wnosząc w konkluzji o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie Henryka F. w części dotyczącej przestępstwa z art. 286 § 2 k.k. przez zakwalifikowanie go z art. 286 § 1 k.k. oraz złagodzenie kary i warunkowe zawieszenie jej wykonania.W rewizji obrońca oskarżonego zarzuca pominięcie istotnych okoliczności oraz w związku z tym błędnej oceny okoliczności w części dotyczącej przypisania przestępstwa z art. 286 § 2 k.k. oraz wymierzenie zbyt surowej kary.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Słuszny jest częściowo zarzut rewizji obrońcy oskarżonego, dotyczący wymierzenia oskarżonemu zbyt surowej kary, w szczególności wobec niezastosowania dobrodziejstwa art. 61 k.k., nie są natomiast zasadne pozostałe zarzuty rewizji.1. Błędny jest oczywiście pogląd rewizji, iż oparcie wyroku skazującego wyłącznie na zeznaniach świadka J. byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby pozostały materiał dowodowy wskazywał pośrednio na winę oskarżonego.Według obowiązującego prawa procesowego dowód z zeznań jednego świadka wyraźnie i wiarygodnie wykazującego winę oskarżonego może stanowić wystarczającą podstawę dla wydania wyroku skazującego, bez względu na to, czy pozostały materiał dowodowy wskazuje pośrednio czy też nie wskazuje pośrednio na winę oskarżonego. Zaprzeczenie przez świadka P. temu, iżby dał łapówkę oskarżonemu, nie wskazuje w szczególności nawet pośrednio na to, że oskarżony nie wziął łapówki od świadka. Skoro zaś zeznania świadka J. są pod tym względem niedwuznaczne, skoro i w rewizji nie wskazuje się na inne powody niewiarygodności zeznań tego świadka, brak jest podstaw do podważania prawidłowości przypisania oskarżonemu przestępstwa z art. 290 § 1 k.k. Takie właśnie przypisanie znajduje również "bezpośrednie" potwierdzenie w zeznaniach świadka S.2. Okoliczność, iż oskarżony - wbrew obowiązującym go i znanym mu przepisom - umożliwił świadkowi K. wywiezienie 2 wagonów cegły i 2 wagonów gruzu, w wyniku czego świadek K. osiągnął dla siebie oczywistą korzyść majątkową, stanowi dostatecznie przekonującą przesłankę kwalifikacji prawnej z art. 286 § 2 k.k., słusznie przyjętą przez Sąd Wojewódzki.3. Biorąc jednakże pod uwagę, że oskarżony przebywał już niemal 6 miesięcy w tymczasowym areszcie, że przypisane mu konkretnie przestępstwo z art. 290 § 1 k.k. nie miało szczególnie wielkiego rozmiaru (przyjęcie 200 zł gotówką, przyjmowanie poczęstunków), że oskarżony posiada niewątpliwie pozytywną kartę z okresu okupacji jak i z pracy społecznej w Polsce Ludowej - Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, iż oskarżony zasługuje na zastosowanie wobec niego dobrodziejstwa z art. 61 k.k., że powyższe okoliczności (a także i faktyczne odbycie połowy niemal kary) stanowią rękojmię, iż oskarżony więcej podobnych przestępstw się nie dopuści.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji swego wyroku.