III PR 55/79

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN E. Jachczyk. Sędziowie SN: M. Rafacz-Krzyżanowska, J. Wasilewski (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy z wniosku Jana J. przeciwko Przedsiębiorstwu Kompletacji i Projektowania Zakładów Włókienniczych "P.-K." w Ł. o uznanie zdarzenia za wypadek przy pracy, na skutek odwołania wnioskodawcy od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 25 kwietnia 1979 r.oddalił odwołanie.Uzasadnienie faktyczneWnioskodawca żądał ustalenia, że syn jego, Ryszard J., skierowany przez Przedsiębiorstwo Kompletacji i Projektowania Zakładów Włókienniczych "P.-K." w Ł. do pracy za granicą, zmarł w dniu 11.XI.1978 r. w Egipcie na skutek wypadku przy pracy lub wypadku zrównanego z wypadkiem przy pracy.Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przejął do rozpoznania sprawę przedstawioną przez Komisję Rozjemczą i oddalił wniosek z przyczyn następujących:W dniu 10.XI.1978 r. wolnym od pracy syn wnioskodawcy czuł się dobrze i z kolegami grał w karty. Około godz. 22,30 koledzy wyszli z pokoju syna wnioskodawcy, który nie skarżył się na żadne dolegliwości. Następnego dnia około godz. 8,00 jeden z kolegów wszedł do pokoju syna wnioskodawcy i zastał go martwego w pozycji klęczącej przy łóżku. Wezwany lekarz stwierdził, że przyczyną zgonu syna wnioskodawcy był zawał serca.Powołana przez Sąd biegła - lekarz stwierdziła w opinii, że przyczyną śmierci syna wnioskodawcy była choroba samoistna. Na podstawie tych ustaleń Sąd uznał, że śmierć syna wnioskodawcy nie nastąpiła wskutek wypadku przy pracy ani też w okolicznościach uzasadniających ocenę tego zdarzenia jako wypadku zrównanego z wypadkiem przy pracy.Od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odwołał się wnioskodawca, który zarzucił, że nie została wyjaśniona przyczyna śmierci jego syna, stwierdzenie zaś przez lekarza tylko na podstawie oględzin zewnętrznych ciała zmarłego, że zgon nastąpił na skutek zawału serca stanowi niepełny dowód. Wnioskodawca domagał się uzupełnienia postępowania dowodowego przez spowodowanie ekshumacji zwłok i dokonanie stosownych badań lekarskich w celu ustalenia rzeczywistej przyczyny śmierci syna.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Syn wnioskodawcy został zatrudniony przez Przedsiębiorstwo "P.-K." w Ł. na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z eksportem (Dz. U. Nr 51, poz. 330) i zmarł w czasie pobytu w Egipcie w związku z tym zatrudnieniem.Wymienione rozporządzenie - poza odesłaniem w § 6 do przepisów obowiązujących w kraju w zakresie świadczeń należnych pracownikowi lub pozostałej po nim rodzinie z tytułu wypadku przy pracy i obowiązkiem ubezpieczenia od nieszczęśliwych wypadków pracowników skierowanych do pracy za granicą - nie wprowadza innych odrębności zarówno co do samego pojęcia wypadku przy pracy, jak i zasad odpowiedzialności zakładu pracy. W tym zakresie obowiązują ogólne przepisy dotyczące wypadków przy pracy, tj. ustawa z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 20, poz. 105).Ustalone przez Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych okoliczności śmierci syna wnioskodawcy nie uzasadniały wniosku, iż zgon nastąpił na skutek wypadku przy pracy. Śmierć syna wnioskodawcy nie nastąpiła podczas lub w związku z wykonywaniem czynności związanych z pracą, lecz poza miejscem pracy i w czasie wolnym od pracy. Nie ma też żadnych uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że zgon był następstwem poprzednio wykonywanej przez syna wnioskodawcy pracy. Wnioski te potwierdza treść opinii biegłej - lekarza, która stwierdziła, że zgon syna wnioskodawcy nastąpił z powodu choroby samoistnej. W takiej zaś sytuacji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu byłoby ustalenie rzeczywistej przyczyny śmierci syna wnioskodawcy, skoro istnieją wystarczające dowody dla uznania, iż śmierć ta nie ma związku z pracą. Nawet gdyby okazało się, że śmierć nie była następstwem zawału serca, lecz innego schorzenia samoistnego, zdarzenie to nie mogłoby być potraktowane jako wypadek przy pracy.W rozważanym stanie faktycznym nie ma też zastosowania art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Podróż służbowa oznacza wyjazd pracownika poza miejscowość stanowiącą siedzibę zakładu pracy lub stałe miejsce pracy i wykonanie określonego w poleceniu wyjazdu służbowego zadania w terminie i miejscu oznaczonym przez zakład pracy.Okres zatrudnienia opracownika za granicą na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z eksportem (Dz. U. Nr 51, poz. 330) nie jest czasem trwania podróży służbowej. W takim bowiem przypadku wykonywanie pracy za granicą w miejscowości określonej w umowie stron jest stałym miejscem pracy pracownika i związany z tym pobyt pracownika poza krajem nie ma cech podróży służbowej.Słusznie więc Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uznał za nieuzasadnione potraktowanie zdarzenia syna wnioskodawcy jako wypadku zrównanego z wypadkiem przy pracy na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy.Z tych przyczyn Sąd Najwyższy oddalił odwołanie wnioskodawcy wobec braku uzasadnionych podstaw do jego uwzględnienia.