III URN 2/76

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Szczurzewski. Sędziowie: E. Berutowicz (sprawozdawca), W. Formański.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy z wniosku Stanisława B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. o rentę inwalidzką, na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego od orzeczenia Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 26 maja 1975 r.uchylił zaskarżony wyrok w części nie uwzględniającej żądania wnioskodawcy przyznania renty inwalidzkiej w związku z wypadkiem przy pracy i sprawę w tym zakresie przekazał Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWnioskodawca domagał się przyznania renty inwalidzkiej w związku z wypadkiem przy pracy, jakiemu uległ w dniu 13.XII.1972 r.Organ rentowy decyzją z dnia 30.I.1975 r. przyznał wnioskodawcy rentę inwalidzką w drugiej grupie inwalidów z ogólnego stanu zdrowia, ponieważ orzeczeniami Obwodowej i Wojewódzkiej KIZ stwierdzono: przewlekłe zapalenie wątroby po przebytej żółtaczce zakaźnej, stan po operacyjnym usunięciu śledziony i resekcji lewego szczytu płucnego oraz zrostów opłucnowych lewostronnych.Decyzją zaś z dnia 11.II.1975 r. odmówiono wnioskodawcy renty inwalidzkiej wypadkowej.Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26.V.1975 r. zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z dnia 11.II.1975 r. i przyznał Stanisławowi B. prawo do renty inwalidzkiej w trzeciej grupie inwalidów w związku z wypadkiem przy pracy od dnia 29.VIII.1974 r. Okręgowy Sąd na podstawie opinii biegłych ustalił, iż następstwa przebytego urazu, tj. uszkodzenie śledziony z następowym jej usunięciem oraz retrakcja lewej połowy klatki piersiowej i resekcja górnego segmentu płuca lewego, w znacznym stopniu ograniczają zdolność do pracy i zarobkowania odwołującego się i dlatego kwalifikuje się do III grupy inwalidów z przyczyn wypadku przy pracy. Zapalenie wątroby z upośledzeniem jej funkcji kwalifikuje odwołującego się do drugiej grupy inwalidów, ale z przyczyn ogólnych, a nie w związku z wypadkiem.Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego w rewizji nadzwyczajnej zarzuca powyższemu wyrokowi rażące naruszenie istotnych przepisów prawa procesowego oraz materialnego i wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku, jak również decyzji organu rentowego i przyznanie wnioskodawcy renty inwalidzkiej według drugiej grupy inwalidów w związku z wypadkiem przy pracy od dnia 29.VIII.1974 r., ewentualnie uchylenie wyroku w części nie uwzględniającej roszczenia o rentę inwalidzką drugiej grupy w związku z wypadkiem przy pracy i przekazanie sprawy Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:W sprawie niesporne jest, że wnioskodawca w dniu 13.XII.1972 r. uległ wypadkowi przy pracy.Z wybranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że następstwa tego wypadku były bardzo poważne. Z tej też tylko przyczyny był on poddany długotrwałemu leczeniu szpitalnemu, w czasie którego dokonano u wnioskodawcy usunięcia śledziony, retrakcji lewej połowy klatki piersiowej oraz resekcji górnego segmentu lewego płuca. Konieczność tych zabiegów operacyjnych była spowodowana wyłącznie następstwami wymienionego wyżej wypadku przy pracy. Materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje na to, że w okresie leczenia szpitalnego następstw wymienionego wypadku, wnioskodawca uległ wirusowemu zakażeniu wątroby. Zachodziła więc potrzeba wyjaśnienia i rozważenia, czy to wirusowe zakażenie, które - jak wynika z akt sprawy - wystąpiło u wnioskodawcy w okresie jego długotrwałego leczenia szpitalnego następstw wypadku przy pracy, jest towarzyszącym powikłaniem w rozumieniu § 3 ust. 2 zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 29 października 1968 r. (M.P. Nr 49, poz. 343, sprost. M.P. z 1969 r. Nr 37, poz. 310) w sprawie szczegółowych zasad ustalania trwałego uszczerbku na zdrowiu (...).Zgodnie bowiem z tym przepisem dla określenia stopnia trwałego uszczerbku na zdrowiu uwzględnia się nie tylko bezpośrednie następstwa doznanego urazu na skutek wypadku przy pracy, ale także i towarzyszące powikłania; o podobnej treści jest także przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych i Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 20 listopada 1975 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 199) obowiązującego od dnia 1.I.1976 r.Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z rażącym naruszeniem przepisów procesowych nie rozważył sprawy we wskazanym wyżej kierunku.W świetle zaś powyższych rozważań stwierdzić należy, że do powikłań, powstałych w czasie leczenia szpitalnego następstw wypadku, należy zaliczyć te niekorzystne dla zdrowia poszkodowanego i niezamierzone skutki, które wystąpiły w ramach prawidłowych czynności terapeutycznych.Biegli - jak wynika z treści ich opinii - uznali wprawdzie stwierdzone u wnioskodawcy następstwa wirusowego zapalenia wątroby jako chorobę samoistną, ale opinia ich w tym względzie nasuwa poważne wątpliwości, a zwłaszcza wobec braku uzasadnienia tegoż stanowiska. Poza tym z opinii biegłych nie wynika, czy tę kwestię ocenili oni w świetle wskazanego wyżej przepisu zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 29 października 1968 r. Z opinii tej nie wynika również, by biegli ci dysponowali całym dostępnym materiałem dowodowym, a w szczególności dowodami (historie choroby) z leczenia szpitalnego wnioskodawcy. Nadto w zespole biegłych nie było specjalisty z zakresu chorób zakaźnych.Słusznie więc Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego zarzuca w rewizji nadzwyczajnej, że Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z rażącym naruszeniem przepisów procesowych nie wyjaśnił sprawy do stanowczego rozstrzygnięcia.Usprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia interesu PRL, gdyż na skutek niewyjaśnienia sprawy odmówiono wnioskodawcy należnej mu renty inwalidzkiej z tytułu wypadku przy pracy we właściwej wysokości.Z tych to względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 422 § 2 k.p.c. w związku z art. 275 k.p. i art. 83 ustawy o okręgowych sądach pracy i ubezpieczeń społecznych - orzekł jak w sentencji.