III URN 3/66

Sentencjajego zdolności do wykonywania zawodu kesoniarza.Sąd Najwyższy - po rozpoznaniu na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL od wyroki Trybunału Ubezpieczeń Społecznych sprawy ze skargi Mariana R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o rentę inwalidzką - zaskarżony wyrok i wyrok Okręgowego Sądu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie uchylił i przekazał sprawę temuż Sądowi do ponownego rozpoznania w innym składzie.Uzasadnienie faktyczneSkarżący Marian R. po kilkuletnim zatrudnieniu w "Metrobudowie" w charakterze kesoniarza zapadł na chorobę kesonową i uznany został za inwalidę III grup; w związku z chorobą zawodową.Źródłem wadliwości postępowania przy późniejszej ocenie jego inwalidztwa było skierowanie przez ZUS do Kliniki Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej Warszawie zapytania, czy istnieją u skarżącego skutki przebytej choroby kesonowej ograniczające jego zdolności do pracy w zawodzie montera. Na to pytanie Kliniki w konkluzji przeprowadzonych badań odpowiedziała, że następstwa choroby zawodowej kesonowej nie ograniczają w istotny sposób zdolności skarżącego do pracy jest on zdolny do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami.Ani pytanie, ani odpowiedź nie obejmują istoty zagadnienia, czy skarżący w aktualnym stanie zdrowia może wykonywać zawód kesoniarza.To wadliwe zasadnicze podejście zaciążyło na orzeczeniach Obwodowej i Wojewódzkiej KIZ i spowodowało odmowną decyzję organu rentowego, co było nieprawidłowe bez zbadania, czy pobierający rentę z powodu nieudolności do pracy kesoniarza jest do niej zdolny czy też niezdolny. Oparcie się przy wydaniu odmownej decyzji na założeniu, że jest on zdolny do innej pracy i innych zgoła warunkach, sprzeczne jest z przepisami art. 12 ust. 2 i art. 35 dekretu o p.z.e. w związku z § ust. 1 i § 13 rozporządzenia z dnia 27 listopada 1958 r. poz. 368.Prawidłowo postawił zagadnienie dopiero Okręgowy Sąd, zwracając się do lekarzy biegłych laryngologa, chirurga i internisty o opinię, czy skarżący może wykonywać zawód kesoniarza. Po otrzymaniu odpowiedzi, że stan zdrowia nie pozwala skarżącemu wykonywać zawodu kesoniarza, sąd ten zmienił decyzję organu rentowego i przywrócił mu rentę z powodu choroby zawodowej, jednak Trybunał zmienił wyrok Okręgowego Sądu i utrzymał w mocy odmowną decyzję organu rentowego.Wyrok Trybunału rażąco narusza wspomniane przepisy, według których inwalidztwo III grupy polega m.in. na niezdolności do wykonywania "dotychczasowego zatrudnienia" przy zachowaniu zdolności do wykonywania zatrudnienia niżej kwalifikowanego. Dotychczasowym zatrudnieniem skarżącego była - jak to w sposób oczywisty wynika z akt sprawy - praca w kesonach. Trudne warunki pracy w kesonach stanowiły jeden ze stałych elementów skutków dotychczasowego zatrudnienia. W następstwie choroby zawodowej skarżący utracił zdolność do tej pracy, nie mógł więc wykonywać dotychczasowego zatrudnienia.Zachowanie zdolności do pracy technika, robotnika w normalnych warunkach, stanowiło o tym, że przeszedł do zatrudnienia wymagającego szczególnych warunków w porównaniu z warunkami pracy w kesonach, albo - jak to określa art. 12 ust. 2 pkt 1 dekretu o p.z.e. - do zatrudnienia niżej kwalifikowanego, czego zewnętrznym wyrazem w danej sytuacji jest zmniejszenie zarobków.Zdolność skarżącego do pracy należało i należy oceniać według zawodu kesoniarza. Błędne i bezpodstawne jest twierdzenie, że kesoniarz nie jest zawodem. Twierdzenie to odrywa się od faktu i przepisu prawnego, że z tym zawodem wiąże się choroba kesonowa, uznana za chorobę zawodową.