III URN 32/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Graban. Sędziowie: W. Glabisz (sprawozdawca), A. Szczurzewski, J. Tyszka, M. Wilewski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie ze skargi Tadeusza K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w P. o dodatek do renty inwalidzkiej, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Trybunału Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 listopada 1965 r.rewizję nadzwyczajną oddalił.Uzasadnienie faktyczneOrgan rentowy decyzją zamienną z 20.IX.1961 r., zatwierdzoną orzeczeniem rady nadzorczej tegoż organu z 14.XII.1961 r., przyznał Tadeuszowi K. rentę inwalidzką według II grupy inwalidów i przeliczył jednocześnie podstawę wymiaru jego renty, odmawiając jednocześnie przyznania dodatku do tej renty za nieprzerwany okres zatrudnienia z art. 57 dekretu o p.z.e. wobec niewykazania się pełnym 15-letnim okresem takiego zatrudnienia.Powołane wyżej orzeczenie rady nadzorczej organu rentowego w części dotyczącej odmowy przyznania wskazanego dodatku do renty zatwierdził Okręgowy Sąd Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu wyrokiem z 3.XII.1962 r. Wyrok ten został uchylony przez Trybunał Ubezpieczeń Społecznych (wyrok z 14.VIII.1964 r.), który zalecił zbadanie, czy do okresu zatrudnienia skarżącego nie można zaliczyć ponadto jego zatrudnienia od 1.I. do 30.IV.1946 r. W wyroku swym Trybunał wyraził pogląd prawny, że nie można zaliczyć skarżącemu do okresów nieprzerwanego jego zatrudnienia czasu pobierania zasiłków chorobowych od 26.IV. do 25.VII.1961 r. już po rozwiązaniu stosunku pracy. Według Trybunału, mogłoby to mieć miejsce tylko wtedy, gdyby skarżący, jak tego wymaga art. 11 ust. 2 pkt 5 dekretu o p.z.e., po wyczerpaniu zasiłków chorobowych powrócił do zatrudnienia, co jednak nie nastąpiło.Okręgowy Sąd Ubezpieczeń Społecznych, po wyjaśnieniu w uzupełniającym postępowaniu, że okresu zatrudnienia skarżącego od 1.I. do 30.IV.1946 r. nie można mu zaliczyć do nieprzerwanego okresu zatrudnienia w rozumieniu art. 11 dekretu o p.z.e., wyrokiem z 20.I.1965 r. zaskarżone orzeczenie Rady Nadzorczej z 14.XII.1961 r. zatwierdził, powołując się nadto na wykładnię art. 11 dekretu wskazaną w wyroku Trybunału co do niemożności zaliczenia skarżącemu do okresów zatrudnienia także okresu pobierania zasiłków chorobowych po 25.IV.1961 r.Rewizję od tego wyroku Trybunał oddalił zaskarżonym wyrokiem z 23.XI.1965 r., podzielając zarazem stanowisko Okręgowego Sądu i podtrzymując przyjętą przez siebie wykładnię art. 11 ust. 2 pkt 5 dekretu o p.z.e.Od tego wyroku Minister Sprawiedliwości założył rewizję nadzwyczajną. Zarzucił on naruszenie interesu Państwa Ludowego oraz przepisów art. 57 w związku z art. 11 dekretu o p.z.e. i - na zasadzie art. 376 i 378 pr. o s.u.s. w związku z art. 423 § 1 k.p.c. - wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku oraz o przyznanie Tadeuszowi K. dodatku do renty inwalidzkiej za 15-letni nieprzerwany okres zatrudnienia po wyzwoleniu.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarzuty rewizyjne, że Trybunał Ubezpieczeń Społecznych naruszył przepisy prawa materialnego, są niesłuszne.Nieprzerwany okres zatrudnienia, który podlega zaliczeniu do okresu stanowiącego podstawę do przyznania dodatku przewidzianego w art. 57 dekretu o p.z.e., nie jest jednoznaczny z okresem zatrudnienia z art. 7 dekretu, ponieważ pojęcie nieprzerwanego okresu zatrudnienia określa szczegółowo art. 11 dekretu, a nie art. 7 dekretu. W szczególności do nieprzerwanego okresu zatrudnienia nie zalicza się wszelkich okresów zatrudnienia z art. 7 dekretu. W szczególności do nieprzerwanego okresu zatrudnienia nie zalicza się wszelkich okresów zatrudnienia z art. 7 dekretu, lecz tylko nieprzerwany okres pracy (art. 11 ust. 1) w ostatnim zakładzie pracy, a jakie okresy zatrudnienia uważa się za nieprzerwane i w konsekwencji za zaliczalne do nieprzerwanego zatrudnienia przewidzianego w art. 57 dekretu - określają bliżej przepisy ust. od 2 do 4 art. 11. W szczególności kwestię zaliczalności okresu zasiłkowego - podobnie jak np. objętego również art. 7 dekretu okresu nauki (art. 4 ust. 2 pkt 1, 2 i 3) w szkołach przysposobienia zawodowego itp. - normuje szczegółowo przepis art. 11 ust. 2. Przepis ten przewiduje, że okres m.in. niezdolności do pracy, w czasie której przysługiwało prawo do zasiłku chorobowego, może być zaliczony do "nieprzerwanego okresu zatrudnienia" stanowiącego podstawę do otrzymania dodatku z art. 57 dekretu tylko wówczas, gdy pracownik powrócił do zatrudnienia w tym samym zakładzie pracy najpóźniej w ciągu 3 miesięcy "od ustania wymienionej przyczyny" (tzn. w niniejszym wypadku od ustania niezdolności, która uniemożliwiła pracę, a uzasadniała pobieranie zasiłku chorobowego). Jeżeli więc w niniejszym wypadku przyczyna uniemożliwiająca skarżącemu pełnienia pracy nie ustała i skarżący do zatrudnienia w swoim zakładzie pracy nie powrócił, to nie spełnił on warunku z art. 11 ust. 2, od którego jest uzależnione prawo zaliczenia okresu zasiłkowego. Trzymiesięczny okres, niezdolności do pracy (tzn. okres od 25.I. do 25.IV.1961 r.), w czasie którego przysługiwało skarżącemu - zgodnie z przepisami prawa pracy - wynagrodzenie, został skarżącemu przez organ rentowy prawidłowo, bo na podstawie art. 11 ust. 1, zaliczony do okresu przewidzianego w art. 57. Po dacie 25.V.1961 r. skarżącemu - zgodnie z przepisami prawa - nie przysługiwało już wynagrodzenie ani wynagrodzenia tego nie wypłacono skarżącemu, lecz zgodnie z obowiązującymi przepisami ubezpieczeniowymi pobierał on zasiłki chorobowe. Okres pobierania tych zasiłków nie mógł być skarżącemu - jak to wyżej wyjaśniono - zaliczony do okresu nieprzerwanego przewidzianego w art. 57 dekretu o p.z.e. i w konsekwencji skarżący nie uzyskał prawa do dodatku.Ubocznie należy podkreślić, że skarżący (ur. w 1903 r.) będzie mógł - w razie wykazania co najmniej 25 lat zatrudnienia, o którym mowa w formularzu roszczeniowym, żądać zamiany renty inwalidzkiej na korzystniejszą rentę starczą, a to na podstawie art. 42 dekretu o p.z.e.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy rewizję nadzwyczajną oddalił.