IV CNP 2/09

Sygn. akt IV CNP 2/09 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie ze skargi strony powodowej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt [...], w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ulicy S. w G. przeciwko W.S. i K.S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2009 r., odrzuca skargę i zasądza od powódki na rzecz pozwanych kwotę 317 (trzysta siedemnaście) zł tytułem kosztów procesu. Uzasadnienie 2 Powodowa Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości ul. S. w G. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 13 marca 2008 r. Wyrokiem tym Sąd Okręgowy zmienił orzeczenie Sądu Rejonowego w G. i oddalił powództwo, które powódka skierowała przeciwko pozwanym W.S. i K.S. o zapłatę nieuiszczonej części opłat za energię cieplną. Sąd II instancji, odmiennie niż Sąd Rejonowy, uznał, że powód nie wykazał, iż rozliczenie opłat za nieopomiarowany lokal pozwanych nastąpiło zgodnie z prawidłowo uchwalonym regulaminem rozliczeń, który był należycie realizowany i jednolicie stosowany przez powódkę do wszystkich lokali w budynku. W skardze powódka zarzuciła, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem prawa materialnego – art. 45 a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. prawo energetyczne (Dz.U. Nr 54, poz. 348 ze zm.), art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.) oraz art. 471 k.c. w zw. z art. 487 k.c. i wyrządziło jej szkodę w wyniku zapłacenia przez nią należności za energię cieplną, w części niepokrytej przez pozwanych. Skarżąca wskazała, że ze względu na wartość przedmiotu sporu nie było możliwe wniesienie skargi kasacyjnej, a nie zachodzi żadna z podstaw wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 4245 § 1 skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać szereg elementów konstrukcyjnych. Należą do nich: 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę 3 wniesiono stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, 6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Każdy z tych elementów ma samodzielną rolę i musi być wyodrębniony w skardze, a także wypełniony odpowiednią treścią. Skarga złożona przez powódkę nie ma wszystkich koniecznych składników, nie zawiera bowiem uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia. Warunek ten jest spełniony jedynie wówczas, gdy strona skarżąca złoży oświadczenie, że szkoda w jej majątku nastąpiła i wskaże rodzaj i rozmiar tej szkody, a ponadto powoła lub przedstawi dowody lub inne środki uwiarygodniające jej twierdzenie (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ., postanowienia tego Sądu z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ.; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16, z 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05, nie publ.). Skarżąca tymczasem poprzestała na gołosłownym stwierdzeniu, że poniosła szkodę, ponieważ zapłaciła całość należności za energię cieplną, nie uzyskując od pozwanych zwrotu tego wydatku w części dotyczącej ich lokalu. Nie przedstawiła jednak żadnych środków dowodowych wspierających to stanowisko i potwierdzających wysokość zapłaconych należności, ani rozliczenia wpłat uzyskanych na ten wydatek od wszystkich członków Wspólnoty. Z przytoczonych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. Orzeczenie o kosztach postępowania ze skargi uzasadnia art. 42412 w zw. z art. 39821, art. 391 § 1, art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c.