IV CNP 49/15

Sygn. akt IV CNP 49/15 POSTANOWIENIE Dnia 23 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie ze skargi pozwanych o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt XII Ga […], w sprawie z powództwa S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. przeciwko A. J. i A. P. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lutego 2016 r., 1) odrzuca skargę, 2) zasądza solidarnie od pozwanych na rzecz powódki kwotę 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi. UZASADNIENIE Pozwani A. J. i A. P. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie z powództwa S. Spółki z o.o. w G. w sprawie o zapłatę. Skarżący wnieśli o stwierdzenie, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z art. 227 k.p.c., 232 zd. 1 k.p.c. art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 384 § 4 k.p.c., co w konsekwencji miało spowodować niezasadne niezastosowanie art. 299 § 2 k.p.c. 2 Skarżący podnieśli, że na skutek wydania zaskarżonego wyroku została im wyrządzona szkoda w kwocie nie mniejszej niż 31 198,13 zł. Zdaniem skarżących, szkoda polega na tym, że są oni zobowiązani do zapłacenia za dług spółki, z którą ponoszą solidarną odpowiedzialność. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części; przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne; uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy; wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe; wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Wymagania skargi wymienione wyczerpująco w art. 4245 § 1 k.p.c. mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniająca któregokolwiek z nich jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków i podlega odrzuceniu bez wzywania do ich usunięcia. Każde z wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. - na co Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał uwagę - ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione niezależnie od innych wymagań (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05; z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05; z dnia 28 lutego 2012 r., I CNP 62/11). W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało wyjaśnione, że przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła - ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru - oraz uwiarygodnieniu tego oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów bądź innych środków, nawet nieuznawanych przez kodeks postępowania cywilnego za dowody, jak pisemne oświadczenia, surogaty dokumentów czy tzw. opinie prywatne (por. postanowienia 3 Sądu Najwyższego: z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16; z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05; z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05; z dnia 12 listopada 2013 r., V CNP 2/13; z dnia 23 stycznia 2015 r., II CNP 37/14; z dnia 5 marca 2015 r., II CNP 53/14; z dnia 20 listopada 2015 r., III CNP 20/15, niepubl.). Niezbędne jest przy tym przeprowadzenie wywodu wskazującego na czas powstania szkody oraz związek przyczynowy pomiędzy wydaniem zaskarżonego orzeczenia a szkodą (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05 OSNC, nr 7-8, poz. 141). Skarga nie spełnia tak rozumianego wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Obowiązkowi wykazania szkody nie czyni zadość oświadczenie skarżących, że szkoda powstała w wyniku wydania zaskarżonego orzeczenia i polega na tym, że zobowiązani są oni do zapłacenia za dług spółki. Brak zatem w skardze uprawdopodobnienia wystąpienia szkody - jej rozmiaru, rodzaju, czasu powstania i związku przyczynowego pomiędzy wydaniem zaskarżonego orzeczenia a szkodą. Ponadto, jak podkreśla się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, szkoda spowodowana wydaniem wyroku musi istnieć w chwili wniesienia skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 110; z dnia 18 grudnia 2013 r., IV CNP 43/13, niepubl.; z dnia 23 września 2014 r., II CNP 18/14, niepubl.). Szkoda musi mieć charakter rzeczywisty. Nie spełnia tego wymagania odwołanie się do szkody, która jeszcze nie wystąpiła, nawet jeśli jej powstanie w przyszłości jest pewne, dlatego niewystarczające jest wykazanie istnienia ciążącego na skarżącym zobowiązania wynikającego z kwestionowanego przez niego wyroku jeżeli nie nastąpiła zapłata zasądzonej na rzecz powoda kwoty (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2010 r., III CKN 48/10, Biul. Sąd. IC 2011/10/5; z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05, niepubl. oraz z dnia 20 listopada 2015 r., III CNP 20/15, niepubl.). Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania wywołanego wniesieniem skargi, jak w sentencji pkt 2, na podstawie art. 42412 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c., 4 art. 391 § 1 k.p.c., art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 6 pkt 5, § 13 ust. 5 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013, poz. 461; zm. Dz. U. z 2015 r. poz. 616). l.n