IV CNP 76/14

Sygn. akt IV CNP 76/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Zawistowski w sprawie skargi pozwanego J. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt IX Ca 559/13, w sprawie z powództwa M. K. przeciwko J. K. i Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie o ustalenie nieważności umowy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 czerwca 2015 r., 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. 2. zasądza od skarżącego J. K. na rzecz M. K. kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego. 2 UZASADNIENIE Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 13 czerwca 2014 r., wniesiona przez pozwanego, została oparta o zarzut naruszenia art. 56 ustawy z dnia 22 czerwca 1990 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (t. jedn. Dz. U. z 2010 r., poz. 1367 ze zm.) w wyniku jego błędnej wykładni. Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wymaga uwzględnienia, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 jest tylko takie orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi Standardami rozstrzygnięć albo orzeczenie wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni prawa lub jego niewłaściwego zastosowania. Z tego względu naruszenie prawa stanowiące podstawę skargi musi mieć zatem charakter kwalifikowany i być oczywiste. Te kryteria oceny niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być odniesione do zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie, którego przedmiotem było powództwo o ustalenie nieważności umowy. Sąd pierwszej instancji uznał to powództwo za zasadne, stwierdzając, że przedmiot umowy stanowił składnik majątku wspólnego małżonków. Stanowisko Sądu Okręgowego, który podzielił ocenę o nieważności umowy, odwołując się do stanowiska judykatury, w tym ocen prawnych wyrażonych przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 7 lutego 2014 r., III CZP 120/13, nie wskazuje na możliwość stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie w stopniu oczywistym i rażącym. Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 4249 k.p.c. Dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania.