IV CR 449/80

Uzasadnienie faktyczneW dniu 26 stycznia 1978 r. powódka uległa wypadkowi na skutek poślizgnięcia się na chodniku przyległym do sanatorium MSW w Krynicy, który to chodnik był oblodzony, a nie posypany żadnym środkiem przeciwpoślizgowym. W wyniku upadku powódka doznała złamania kompresyjnego trzonu 12-kręgu piersiowego, co spowodowało jej trwałe inwalidztwo w 20%. Od chwili wypadku do dnia 24 lipca 1978 r. powódka przebywała na zwolnieniu lekarskim, a po tej dacie leczyła się ambulatoryjnie, przy czym ostatnie leczenie ambulatoryjne miało miejsce 6 listopada 1979 r.Sąd Wojewódzki opierając się na powyższych ustaleniach przyjął, że odpowiedzialność za wypadek ponosi KMMO w Nowym Sączu, ponieważ na jego funkcjonariuszach spoczywał obowiązek utrzymania chodnika w stanie bezpiecznym dla przechodniów. Przyjął przy tym, że powódce należy się zadośćuczynienie pieniężne w kwocie 60.000 zł, a nadto zwrot wydatków (koszty opieki osoby drugiej, przejazdy taksówkami itp.) w kwocie 9.900 zł. Ponieważ powódka otrzymała z PZU z tytułu NW kwotę 20.000 zł, sąd odliczył tę sumę i zasądził na jej rzecz łącznie kwotę 49.900 zł, ustalając odpowiedzialność strony pozwanej za skutki wypadku, które mogą ujawnić się w przyszłości.Uzasadnienie prawneRozpoznając sprawę na skutek rewizji strony pozwanej, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja zarzuciła, że przyznane powódce zadośćuczynienie jest wygórowane.Zarzut ten jest słuszny, gdyż orzecznictwo przyjmuje, że w wypadku braku inwalidztwa nawet grupy trzeciej (jak to jest w niniejszej sprawie) zadośćuczynienie nie powinno przekraczać kwoty 40.000 zł do 50.000 zł. Dlatego zadośćuczynienie należne powódce można przyznać tylko przy przyjęciu wskazanej górnej granicy i to ze względu na długotrwałość bólów i rekonwalescencji. Ponieważ powódka otrzymała z ubezpieczenia NW kwotę 20.000 zł, należność jej z tego tytułu należało obniżyć do 30.000 zł.Trafny jest i drugi zarzut rewizji. Sąd Wojewódzki przyjął, że pomoc osoby drugiej była konieczna przez osiem miesięcy i koszt ten wyniósł po 1.000 zł miesięcznie. Było to jednak niezgodne tak z opinią biegłego ortopedy, jak i zasadami doświadczenia. Biegły stanowczo określił okres trwania potrzeby takiej opieki na 6 miesięcy. Poza tym świadek K., która tę pomoc świadczyła, zeznała (k. 64 odwrót), że w okresie tym przez dwa tygodnie była na urlopie.Dlatego należność powódki z tego tytułu należało obniżyć z kwoty 8.000 zł do kwoty 6.000 zł. Jeżeli zaś powódka z pomocy tej korzystała przez okres dłuższy, to nie mogło to się dziać na koszt strony pozwanej.Z tych względów częściowo z mocy art. 390 § 1 k.p.c., a częściowo z mocy art. 387 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.