IV CR 749/59

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Lisiewski. Sędziowie: Z. Wiszniewski, K. Lipiński (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Stoczni w G. przeciwko Andrzejowi K. o zapłatę, po rozpoznaniu rewizji powoda od postanowienia Sądu Powiatowego dla m. Gdańska z dnia 30 września 1958 r.,postanowił zaskarżone postanowienie uchylić i sprawę przekazać do rozpoznania Sądowi Powiatowemu dla m. Gdańska.Uzasadnienie faktyczneStocznia G. domagała się zasądzenia od Andrzeja K. kwoty 3.000 zł tytułem zwrotu kosztów szkolenia, ponieważ pozwany wbrew umowie porzucił pracę przed ukończeniem szkolenia.Sąd Powiatowy odrzucił pozew z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, która wynikać ma z przepisu § 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 czerwca 1955 r. w sprawie przymusowego ściągania niektórych należności państwowych (Dz. U. Nr 32, poz. 193).Sąd Wojewódzki odroczył rozpoznanie rewizji powoda i na podstawie art. 388 k.p.c. przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie:"Czy wskazany w uzasadnieniu postanowienia Sądu Powiatowego przepis odnosi się do należności przedsiębiorstw państwowych?"Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy przejął sprawę do rozpoznania we własnym zakresie i zważył, co następuje:Rozporządzenie Ministra Finansów z 28 czerwca 1955 r. wydane zostało na podstawie upoważnienia zawartego w art. 37 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. Nr 49, poz. 452). Przepis ten upoważnia do poddania trybowi egzekucji administracyjnej m.i. należności przypadających podmiotem gospodarki uspołecznionej w związku z ich prawnopubliczną działalnością.Prowadzenie przez przedsiębiorstwo państwowe szkolenia pracowników na własne potrzeby i zawierania ze szkolonymi umów zobowiązujących ich do pracy w tym przedsiębiorstwie przez oznaczony czas po ukończeniu szkolenia nie jest działalnością publicznoprawną. Poddanie należności przedsiębiorstw państwowych związanych z taką działalnością egzekucji administracyjnej byłoby więc niezgodne z cytowanym przepisem art. 37 ust. 2 dekretu. Nie ma podstaw do takiej wykładni § 1 pkt 3 rozporządzenia z 28 czerwca 1955 r., która zakładałaby, że przepis ten wykracza poza delegację ustawową, skoro analiza tekstu bynajmniej takiej wykładni nie usprawiedliwia. Przepis dotyczy szkolenia "na koszt Państwa", nie dotyczy zatem sytuacji, gdy koszty szkolenia poniosło przedsiębiorstwo państwowe, posiadające odrębną od Państwa osobowość prawną.Postanowienie o odrzuceniu pozwu, jako sprzeczne z prawem, podlega uchyleniu.