IV CSK 152/19

Sygn. akt IV CSK 152/19 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa "D." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko W. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 października 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt I AGa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 5400 zł (pięć tysiący czterysta zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 października 2018 r. Sąd Apelacyjny w (…) w sprawie o zapłatę oddalił apelację pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 26 kwietnia 2018 r. zasądzającego od powoda na rzecz pozwanego 124 476 zł. Pozwana wniosła skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność. W ocenie skarżącej, nie każda pierwsza próba ugodowa prowadzi do przerwania biegu terminu przedawnienia. Ponadto pozwana zanegowała stanowisko Sądu Apelacyjnego, że przerwanie biegu terminu przedawnienia należy wiązać jedynie z czynnością powódki (wnioskodawczyni), polegającą na samym złożeniu 2 stosownego wniosku do sądu, bez względu na pełnienie przez wniosek wymagań formalnych decydujących o możliwości rzeczywistego wywołania zamierzonych skutków prawnych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przyjmuje się – odwołując do konstrukcyjnej dystynkcji między podstawami kasacyjnymi (art. 3983 k.p.c.) i przyczynami kasacyjnymi (art. 3989 § 1 k.p.c.) – że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ma charakter autonomiczny i powinno eksponować przesłanki właściwe celom tego środka zaskarżenia, wśród których dominują pierwiastki publicznoprawne. Powielanie lub rozbudowywanie argumentacji użytej w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych jest zatem wadliwe. W orzecznictwie wyjaśniono także, że przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., stanowiąca jedną z przyczyn kasacyjnych, oczywista zasadność skargi kasacyjnej to jej oczywistość ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., i z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ.). Skarga kasacyjna wniesiona przez pozwaną nie ma wymaganych walorów, a wywód zawarty w motywach wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie uzasadnia jej „oczywistej zasadności” w rozumieniu przyjętym w orzecznictwie. Stanowi zresztą powtórzenie i rozwinięcie wywodu wspierającego podniesioną podstawę kasacyjną. Poza tym znalazły się w tym wywodzie akcenty kwestionujące dokonane w sprawie ustalenia, co jest zasadniczo niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.). Inaczej rzecz ujmując, uzasadnienie wniosku o przyjęcia skargi do rozpoznania jest z punktu widzenia podniesionej przyczyny kasacyjnej nieprzekonujące i nie tylko nie wzmacnia tezy o oczywistości zasadności skargi, a więc takiej jej cechy, która powinna być rozpoznawalna prima facie, ale przede wszystkim jej nie wykazuje. Poza tym opiera się na wątpliwych i dyskusyjnych tezach, niepodważających motywów zaskarżonego wyroku dotyczących wykładni art. 123 § 1 k.c. 3 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj