IV CSK 363/15

Sygn. akt IV CSK 363/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 grudnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa R. w K. przeciwko M. S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 grudnia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt I ACa 534/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE 2 Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Skarżąca powołuje się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej uzasadnionej faktem niedostatecznego oznaczenia w umowie przelewu wierzytelności, która przysługiwała zbywcy Bankowi […] S.A. w stosunku do pozwanej z tytułu niekwestionowanego przez nią długu z wypowiedzianej przez ten Bank umowy kredytowej. Argumenty zawarte w uzasadnieniu wniosku sprowadzają się do zaprezentowania odmiennej oceny dowodów, niż dokonana przez Sąd drugiej instancji, co koresponduje z niedopuszczalnym w postępowaniu kasacyjnym zarzutem naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. zgłoszonym w ramach drugiej podstawy kasacyjnej. Na etapie badania przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania Sąd Najwyższy nie analizuje zasadności podstaw skargi kasacyjnej, nie mniej jednak rozważa, czy pozostają one w związku z przytoczonymi przez skarżącego przesłankami przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy jest sądem prawa, a nie sądem faktu, i nie dokonuje kontroli prawidłowości oceny dowodów przeprowadzonej przez sąd drugiej instancji, jak również prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych wobec związania ustaleniami faktycznymi Sądów meriti przyjętymi za podstawę rozstrzygnięcia (art. 39813 § 2 k.p.c.). W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej 3 wiedzy prawniczej, a wywodów prawnych w odniesieniu do konkretnych przepisów prawa skarżąca nie poczyniła. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).