IV CSK 391/15

Sygn. akt IV CSK 391/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. przy uczestnictwie L. Spółki Akcyjnej w W. o wpis, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 stycznia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla. Wnioskodawca zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 224 § 1 i 2, art. 363 § 1, art. 365 §1 i art. 6268 § 2 k.p.c., art. 65, 84 § 1, art. 108 § 1 i 3, 156, 410 § 2 i art. 488 § 1 k.c., art. 393 pkt 4, art. 425 § 1 i art. 427 § 1 i 4 k.s.h., art. 31 u.k.w.h., art. 17 § 1 u.k.r.s., art. 2 § 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - 2 Prawo o notariacie oraz § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 2013 r. o zakładaniu i prowadzeniu ksiąg wieczystych w systemie informatycznym - w różnych układach i powiązaniach. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił oczywistą jej zasadnością oraz występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych: czy sąd wieczystoksięgowy jest uprawniony do samodzielnego badania lub kwestionowania okoliczności objętych kognicją sadu rejestrowego w ramach wniosku o wpis danych do rejestru przedsiębiorców, czy wydanie orzeczenia w postępowaniu o stwierdzenie wadliwości uchwały powołującej członków rady nadzorczej podmiotu będącego stroną umowy ma wpływ na ocenę skuteczności zawarcia umowy przez zarząd tego podmiotu powołany uchwałą wadliwie powołanej rady nadzorczej, czy - w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie - sąd wieczystoksięgowy jest uprawniony do badania wadliwości w powołaniu rady nadzorczej lub zarządu podmiotu, będącego stroną umowy, której treść i skutki mają zostać ujawnione w księdze wieczystej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest objęte podstawami kasacyjnymi doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy zagadnienie nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Żadna z kwestii wskazanych przez wnioskodawcę nie jest zagadnieniem tego rodzaju. Kwestie te dotyczą zakresu kognicji sądu wieczystoksięgowego w świetle art. 6268 § 2 k.p.c., a Sąd Najwyższy wielokrotnie już dokonywał wykładni tego przepisu oraz wypowiadał się na temat zakresu kognicji sądu wieczystoksięgowego. Według utrwalonego w orzecznictwie stanowiska, sąd wieczystoksięgowy ma obowiązek badać zdarzenie stanowiące podstawę wpisu nie tylko pod względem formalnoprawnym, ale i ważności oraz skuteczności materialnoprawnej, 3 w szczególności jest obowiązany do zbadania, czy do wniosku o wpis dołączona jest ważna uchwała wspólników spółki prawa handlowego wyrażająca zgodę na zbycie nieruchomości lub czy statut spółki uchyla obowiązek wyrażenia takiej zgody (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2008 r., V CSK 17/08, 23 maja 2013 r., I CSK 490/12, 7 marca 2013 r., IV CSK 427/12, 21 lutego 2013 r., IV CSK 385/12, 9 kwietnia 2015 r., II CSK 384/14, 8 października 2014 r., II CSK 54/14, 25 września 2014 r., II CSK 722/13, 9 grudnia 2015 r., IV CSK 381/15). Nie jest w sprawie spełniona także przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. W art. 3989 §1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna prima facie, bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11). W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia żadnego z przepisów prawnych powołanych w skardze kasacyjnej wnioskodawcy. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawcy do rozpoznania. [l.n]