IV CSK 401/16

Sygn. akt IV CSK 401/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 stycznia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku K. W., G. M. S. i D. S. przy uczestnictwie K. J. S., S. S., C. K., S. S. i R. W. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 stycznia 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania K. J. S. od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt I Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od uczestnika K. J. S. na rzecz wnioskodawców K. W., G. M. S. i D. S. kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości 2 lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłankach określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Przesłanki te nie zostały spełnione. Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć charakter uniwersalny, przez co należy rozumieć, że jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Jednocześnie, chodzi o problem, którego wyjaśnienie byłoby konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.), i także w związku z podstawą prawną stanowiącą podstawę wydania zaskarżonego wyroku (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13 oraz z dnia 3 lutego 2012 r. II UK 271/11 - nie publ.). Konieczne jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Skarżący powinien przy tym nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07 oraz z dnia 9 lutego 2011, III SK 41/10 - nie publ.). Chodzi przy tym o zagadnienie nowe, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji. Według skarżącego w sprawie niniejszej występują istotne zagadnienia prawne zawarte w pytaniach: - które z domniemań prawnych - wypływające z art. 339 czy też 340 k.c. powinno mieć zastosowanie w przypadku gdy stan faktyczny nie pozwala na 3 obalenie żadnego z domniemań, a władztwo nad rzeczą oraz ciągłość posiadania należy przypisać różnym podmiotom? - czy współwłaściciel w części ułamkowej nieruchomości powinien być (w sytuacji niewykonywania władztwa przez pozostałych współwłaścicieli) uważany za posiadacza samoistnego pozostałej części nieruchomości? - czy dzierżawca nabywający, w trakcie trwania umowy dzierżawy, prawo współwłasności nieruchomości (objętej uprzednio umową dzierżawy) konsoliduje w ramach nabytego władztwa posiadanie zależne, które w wyniku konfuzji wygasa? Analiza skargi kasacyjnej wskazuje, że skarżący nie wykazał, że w sprawie istnieje istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Podane przez niego problemy zostały sformułowane w oderwaniu od stanu faktycznego ustalonego w sprawie i świadczą o tym, że skarżący w istocie zmierza do jego zakwestionowania. Należy jednak przypomnieć, że - zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. - ustalenia faktyczne i ocena dowodów nie mogą przedmiotem zarzutów wypełniających podstaw skargi kasacyjnej. Uszło też uwadze skarżącego, że wskazane przez niego problemy były już przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego (zob. postanowienia: z dnia 29 czerwca 2010 r., III CSK 300/09, nie publ., z dnia 15 maja 2013 r., III CSK 263/12, nie publ., z dnia 4 lipca 2014 r., II CSK 622/13, nie publ). Z kolei oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por. m. in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 10 stycznia 2003 r., sygn. akt V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Zgodnie ze stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej na to, że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej 4 postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Ponadto celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest stwierdzenie oczywistego naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.). Skarżący nie wykazał, że w sprawie występuje tak rozumiana oczywista zasadność. Ograniczył się do przedstawienia własnej oceny rozstrzygnięcia, bez wskazania kwalifikowanych, widocznych bez potrzeby głębszej analizy naruszeń przepisów prawa. Z tych względów odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). aj l.n