IV CSK 446/21

Sygn. akt IV CSK 446/21 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku W.B. i Z.B. przy uczestnictwie K.W. i W.W. o zniesienie współwłasności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 października 2021 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 11 marca 2021 r., sygn. akt IX Ca […] odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398 4 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy 2 sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, niepubl.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarżący przedstawili zagadnienie prawne pytając, czy możliwe jest zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości w postanowieniu znoszącym współwłasność nieruchomości, w tym zatwierdzenie zjazdu na nieruchomość wbrew obowiązującym przepisom rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie tj. § 78 ust.2 rozporządzenia, poprzez brak w miejscu przecięcia krawędzi jezdni zjazdu i drogi wyokrągleń łukiem kołowym o promieniu mniejszym niż 5 m, powodując zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego ? Sformułowane zagadnienie prawne powinno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, natomiast nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia, a do takiego rezultatu zmierza wniosek w tym zakresie. Zarówno treść przedstawionych problemów, jak i argumentacja skarżącego powołana w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej stanowią polemikę ze stanowiskiem Sądu drugiej instancji oraz prezentację jego własnego poglądu. Tak sformułowane zagadnienia prawne, z uwagi na treść art. 3983 § 3 i 39813 § 2 in fine k.p.c., nie mogą być przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego z uwagi na związanie ustaleniami faktycznymi Sądu drugiej instancji dokonanymi w czasie oględzin i eksperymentu, z których wynika, w oparciu o opinię biegłego, że wjazd na nieruchomość 3 samochodami o masie całkowitej do 3,5 tony będzie możliwy już przy zjeździe, którego szerokość będzie wynosiła 5, 08 m, a z uwagi na położenie budynku na terenie starego miasta wnioskodawcy nie mogą oczekiwać zapewnienia im dostawy do sklepu samochodami o większej ładowności. Z tych też przyczyn nie jest zasadny wniosek o stwierdzenie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z samej jej treści wynika w sposób jednoznaczny, że wskazane w skardze podstawy zasługują na uwzględnienie. Oznacza to, że z argumentów przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub czynności procesowych sądu, wynika jaskrawa sprzeczność wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa. O ile bowiem do uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawy są usprawiedliwione, o tyle do przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędna jest jej oczywista zasadność w wyżej przedstawionym rozumieniu. Skoro twierdzenia skarżących w świetle motywów zaskarżonego nie pozwalają na przyjęcie, że nastąpiły uchybienia przepisom prawa o charakterze elementarnym, to brak podstaw do uznania, że mają charakter oczywisty i widoczny prima facie. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 w zw. z 13 § 2 k.p.c.). ke