IV CSK 639/14

Sygn. akt IV CSK 639/14 POSTANOWIENIE Dnia 29 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku D. N. przy uczestnictwie X. N. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 kwietnia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt III Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na pierwszej i ostatniej spośród wymienionych przesłanek. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć jednocześnie charakter uniwersalny, przez co należy rozumieć, że jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych podobnych spraw. Jednocześnie, chodzi o problem, którego wyjaśnienie byłoby konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.), i także w związku z podstawą prawną stanowiącą podstawę wydania zaskarżonego wyroku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13, nie publ.). Skarżący dopatruje się istotnego zagadnienia prawnego w konieczności jasnego i jednoznacznego wskazania przez Sąd Najwyższy, czy bonifikata przyznawana na podstawie art. 40a ust. 4 ustawy o lasach jest prawem niezbywalnym i czy podlega podziałowi majątku wspólnego małżeńskiego, jeżeli jest realizowana po rozwiązaniu małżeństwa. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania zabrakło jednak pogłębionego wywodu prawnego, wskazującego na czym polega opisany problem prawny oraz jakie stanowisko w tym zakresie prezentuje uczestnik. Tym niemniej wypada zauważyć, że zgodnie z zapatrywaniem wyrażonym w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 3 16 września 2010 r., III CZP 48/10, (nie publ.), zaliczenie prawa do nabycia lokalu pomniejszonego o kwotę bonifikaty do majątku wspólnego jest uzależnione od wielu czynników, które mogą być różnie kształtowane w konkretnym przypadku, np. w zależności od tego, czy uprawnienie miało postać w pełni ukształtowanej ekspektatywy. W odniesieniu do drugiej przesłanki, przyjęcia skargi do rozpoznania, należy podkreślić, że przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej rozumie się sytuację, w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa. Oczywiste naruszenie powinno być rozumiane jako widoczna natychmiast, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z brzmieniem przepisów albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2012 r., III SK 11/12, nie publ). Jednocześnie należy pamiętać, że - zgodnie z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. - naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę skargi kasacyjnej tylko wtedy, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego, uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przytacza argumenty, którymi kierował się Sąd drugiej instancji rozróżniając uprawnienie zrealizowane przez uczestnika i ekspektatywę nabycia mieszkania za obniżona cenę. Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n