IV CSK 672/19

Sygn. akt IV CSK 672/19 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie z wniosku M. T. przy uczestnictwie M. K. o podział majątku spółki cywilnej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 czerwca 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 23 listopada 2018 r., sygn. akt […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od uczestniczki postępowania M. K. na rzecz wnioskodawczyni M. T. kwotę 5400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze 2 publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 23 listopada 2018 r. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na występowanie istotnych zagadnień prawnych, wymagających przesądzenia tego, czy w razie zawarcia umowy partnerskiej do rozliczeń pomiędzy stronami zastosowanie znajdują przepisy dotyczące spółki cywilnej, czy uregulowania zawarte w umowie stron, oraz w jakim trybie należy rozpoznać sprawę o rozliczenia pomiędzy stronami wynikające z zawartej umowy partnerskiej. Istotność zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1) k.p.c.) konkretyzuje się w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Przedstawione przez skarżącą twierdzenia nie pozwalają na stwierdzenie, że w sprawie spełniona została przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 1) k.p.c. Skarżąca ograniczyła się do sformułowania dwóch pytań, które w jej ocenie nasuwają się na tle okoliczności sprawy, i podkreślenia ich znaczenia i konieczności zajęcia się nimi przez Sąd Najwyższy. Nie przedstawiła jednak w części skargi kasacyjnej obejmującej wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania 3 i jego uzasadnienie jakiegokolwiek wywodu prawnego, w którym zawarte zostałyby argumenty wskazujące na możliwe wątpliwości i ewentualność różnej oceny postawionych pytań. W rzeczywistości pytania te są osadzone ściśle w okolicznościach sprawy i sprowadzają się do przyjęcia określonych skutków - założonej przez skarżącą - kwalifikacji umowy, która łączyła strony. W tym ujęciu nie są to pytania o znaczeniu wykraczającym pod okoliczności konkretnej sprawy, lecz pytania dotyczące sposobu jej rozstrzygnięcia. Nie spełniają one tym samym kryteriów ich kwalifikacji jako zagadnień prawnych w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1) k.p.c. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 3 i art. 98 § 3 oraz art. 108 § 1 w związku z art. 391 § 1, z art. 39821 i z art. 13 § 2 k.p.c. jw