IV CSK 811/15
WyrokIzba Cywilna2016-01-29
Skład orzekający: Katarzyna Tyczka-Rote
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga kasacyjna dotycząca przymusowego leczenia psychiatrycznego, oparta na zarzutach kwestionujących ocenę dowodów i ustalenia faktyczne, spełnia przesłanki przyjęcia jej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy?Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ponieważ skarżąca nie wykazała oczywistej zasadności skargi ani wystąpienia innych przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Kwestionowanie przez skarżącą oceny dowodów i ustaleń faktycznych jest niedopuszczalne na etapie postępowania kasacyjnego, zgodnie z art. 39813 § 3 k.p.c.Stan faktyczny
Uczestniczka postępowania wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego, które utrzymało w mocy postanowienie Sądu Rejonowego o obowiązku poddania się leczeniu psychiatrycznemu. Sądy niższych instancji ustaliły, że uczestniczka cierpi na przewlekłe zaburzenia urojeniowe, które stanowią zagrożenie dla jej zdrowia i życia, a leczenie ambulatoryjne jest niewystarczające. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów ustawy o ochronie zdrowia psychicznego oraz przepisów postępowania cywilnego, kwestionując ocenę dowodów i ustalenia faktyczne.Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Pełny tekst orzeczenia
Sygn. akt IV CSK 811/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z wniosku C. W. przy uczestnictwie K. W. o umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym K. W., na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 stycznia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. akt IV Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Uczestniczka K. W. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 19 czerwca 2015 r. oddalającego jej apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia 4 marca 2015 r., w którym Sąd ten, po ponownym rozpoznania sprawy, orzekł wobec uczestniczki obowiązek poddania się leczeniu psychiatrycznemu w Samodzielnym Wojewódzkim Publicznym Zespole […] w R.. Sądy obu instancji ustaliły, że objawy organicznych zaburzeń urojeniowych po raz pierwszy zdiagnozowano u uczestniczki w 2005 r. Zaburzenia te trwają, a stan aktualny jest przewlekły. Przejawiają się wypowiadaniem przez uczestniczkę dość usystematyzowanych urojeń ksobnych, prześladowczych. O zagrożeniu znacznym pogorszeniem stanu zdrowia uczestniczki w razie niepoddania jej przymusowemu leczeniu psychiatrycznemu świadczy
2 nieprzewidywalność jej zachowań i niewystarczające efekty leczenia ambulatoryjnego. Emocjonalne napięcia spowodowane doznawanymi przez K. W. urojeniami destabilizują jej stan fizyczny i wręcz stanowią zagrożenie dla jej życia, ponieważ uczestniczka cierpi na szereg poważnych schorzeń - nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, stan po udarze mózgu, zwyrodnienie kręgosłupa i choroby kardiologiczne. Utrzymujący się system urojeniowy z dużym napięciem emocjonalnym negatywnie wpływa na leczenie i rokowania w tych przewlekłych chorobach somatycznych. Leczenie psychiatryczne i związane z nim zmniejszenie poziomu stresu ułatwi leczenie schorzeń somatycznych i zminimalizuje ryzyko powikłań w postaci skoków ciśnienia, bądź kolejnego udaru mózgu, będącego zagrożeniem dla życia. Przewlekłe i nieuleczalne schorzenia somatyczne skutkują z kolei zmianami psychoorganicznymi i wraz z nieleczoną chorobą psychiczną mogą pogłębiać zaburzenia kontrolowania emocji z tendencją do zachowań agresywnych, a nawet prowadzić do zgonu osoby nimi objętej. W skardze kasacyjnej uczestniczka zarzuciła naruszenie prawa materialnego - art. 29 ust. 1 pkt 1) oraz pkt 2) ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r., nr 231, po. 1375 ze zm.) polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu przez nieuwzględnienie i niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności oraz ocenę znajdującego się materiału dowodowego bez jego wszechstronnego rozważenia. W ramach naruszonych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skarżąca wskazała art. 328 § 2 k.p.c. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego w R. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi. Ewentualnie skarżąc wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty oraz o zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz uczestnika kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości
3 wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do rozpoznania. Skarżąca uzasadniła potrzebę rozpatrzenia jej skargi wystąpieniem przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. to znaczy jej oczywistą, z uwagi na orzeczenie w stosunku do uczestniczki zastosowania przymusowego poddania się leczeniu psychiatrycznemu bez jej zgody, pomimo braku okoliczności o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1) i 2) ustawy o ochronie zdrowia psychicznego. Zdaniem skarżącej, okoliczności sprawy przemawiają za odmienną oceną sytuacji zdrowotnej uczestniczki, która nie wymaga hospitalizacji ani intensywnej opieki lekarskiej i prawidłowo funkcjonuje w społeczeństwie. Skarżąca podniosła, ze ustalenia Sądów wynikają z niezweryfikowanych dowodów (wyjaśnienia wnioskodawcy) oraz stanowią ogólne hipotezy we wnioskach opinii biegłych, które nie dają podstaw do ograniczenia prawa człowieka. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań - w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie. Skarżąca, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powinna wykazać oczywistą zasadność swojej skargi precyzując kwalifikowane naruszenia przepisów prawa, jakich dopuścił się sąd., a jednocześnie dowodząc, że wynikiem tych uchybień jest oczywiście błędne rozstrzygnięcie sprawy. Argumenty uczestniczki nie potwierdzają tej stanowiska o oczywistej zasadności nadzwyczajnego środka zaskarżenia, który wniosła. Skarżąca przede wszystkim kwestionuje ocenę dowodów i ustalenia faktyczne, jakie poczyniły Sądy, co jest niedopuszczalne na etapie postępowania kasacyjnego (art. 39813 § 3 k.p.c.). W tych okolicznościach powołana przez skarżącą podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzi.
4 Okoliczności sprawy nie wskazują również, aby wystąpiły inne przesłanki przesądu, przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpatrzenia. [l.n]
Powiązane orzeczenia
- II CSK 308/17 2017-08-09Czy skarga kasacyjna w sprawie o zezwolenie na przymusowe leczenie psychiatryczne może być oparta na zarzutach dotyczących ustalenia faktów i oceny dowodów, a w szczególności na kwestionowaniu opinii biegłego psychiatry?
- II CSK 448/21 2021-09-15Czy skarga kasacyjna w sprawie o zezwolenie na przymusowe leczenie psychiatryczne może zostać przyjęta do rozpoznania z powodu oczywistej zasadności, gdy skarżący zarzuca sądowi drugiej instancji naruszenie przepisów pos…
- I CSK 842/24 2024-05-17Czy skarga kasacyjna w sprawie o przymusowe umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym może zostać przyjęta do rozpoznania, jeśli skarżący zarzuca brak ustalenia istotnych okoliczności dotyczących pogorszenia stanu zdrowia…
- V CSK 551/13 2013-12-04Czy skarga kasacyjna w sprawie o skierowanie na leczenie psychiatryczne bez zgody może zostać przyjęta do rozpoznania, jeśli skarżąca powołuje się na oczywistą zasadność skargi, a Sąd Najwyższy nie stwierdza kwalifikowan…
- I CSK 1773/25 2025-09-25Czy skarga kasacyjna wniesiona w sprawie o przyjęcie do szpitala psychiatrycznego bez zgody, oparta na zarzucie oczywistego naruszenia prawa, może zostać przyjęta do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, jeśli skarżący nie pr…
Powołane przepisy
art. 29 ust. 1art. 328 § 2 KPCart. 3989 KPCart. 3989 § 1 pkt 1art. 3989 § 1 pkt 4 KPCart. 39813 § 3 KPCart. 3989 § 1 KPC§ 2§ 1 pkt 1§ 1 pkt 4§ 3§ 1
Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 21.07.2026. · PDF źródłowy