IV K Rn 34/1956

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Józefa K., osk. z art. 9 dekretu z dn. 29.X.52 r. (Dz. U. Nr 44, poz. 301), po rozpoznaniu założonej przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego rewizji nadzwyczajnej od prawomocnego wyroku Sądu Powiatowego w Limanowej z dnia 30 września 1954 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 1 i 4, 383 pkt 2 i 3 i 388 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Powiatowemu w Limanowej do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Limanowej w dniu 30 września 1954 r. skazał oskarżonego Józefa K. z art. 9 dekretu z dn. 29.X.1952 r. (Dz. U. Nr 44, poz. 301) na karę 6 miesięcy więzienia i grzywnę w kwocie 100 zł z zamianą na 20 dni więzienia zastępczego za to, że wbrew przepisom o gospodarowaniu drzewem i bez posiadania wymaganego zezwolenia usiłował wprowadzić do obrotu 3 dłużyce świerkowe.Od powyższego wyroku wniósł rewizję nadzwyczajną Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego.Wyrokowi powyższemu zarzuca w oparciu o przepis art. 371 pkt 2 i 4 k.p.k.I.obrazę art. 8, 329 lit. b i 339 k.p.k. z powodu niewskazania przepisu, określającego istotę przestępstwa przypisanego oskarżonemu i nie ustalenia rodzaju drzewa, wywożonego przez oskarżonego, od czego jest zależne uznanie tego drzewa za reglamentowane,II.rażąca surowość kary, polegająca w szczególności na nieorzeczeniu warunkowego zawieszenia jej wykonania, jakkolwiek oskarżony Józef K. na to zasługuje.W konkluzji rewizja wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, lub o zmianę tego wyroku co do kary i warunkowe zawieszenie jej wykonania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Wyrok powyższy jest nietrafny z następujących powodów:1)Sąd zarówno w sentencji jak i w uzasadnieniu wyroku powołuje się wyłącznie na przepis dekretu skazując za działania, podjęte wbrew przepisom o gospodarowaniu. Przepis art. 9 dekretu z dn. 29.X.1952 r. (Dz. U. Nr 44, poz. 301) o gospodarowaniu artykułami obrotu towarowego i zaopatrzenia jest przepisem blankietowym odsyłającym w zakresie stanu faktycznego do przepisów szczególnych. Powołanie się zatem na przepis blankietowy nie czyni zadość obowiązkom Sądu wskazania w sentencji wyroku konkretnego przepisu zastosowanej ustawy karnej (art. 329 lit. b). Dla uczynienia zadość temu wymogowi konieczne jest przytoczenie także przepisów, odnoszących się do konkretnego czynu, na które przepis blankietowy się powołuje.W sprawie niniejszej Sąd Powiatowy nie wskazał przepisów, które oskarżony w konkretnym przypadku naruszył przez to, że usiłował wprowadzić do obrotu drzewo, wycięte we własnym lesie na podstawie asygnaty, zezwalającej na wyrąb drzewa i użycie go na własne potrzeby.2)Określenie pojęcia surowca drzewnego, podlegającego reglamentacji, znajduje się w rozporządzeniu Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z dn. 1.III.1951 r. (Dz. U. Nr 25, poz. 187) - i w instrukcji Ministra Leśnictwa z dn. 20.VIII.1951 r. (Monitor Polski z 1951 r. A-81, poz. 1129). Według tych przepisów uznane zostały za reglamentowane:1)surowiec okrągły rodzajów liściastych i iglastych o średnicy ponad 7 cm mierzonej w grubszym końcu wraz z korą, bez względu na długość i średnicę cieńszego końca oraz niezależnie od tego, z jakiej części drzewa został pozyskany, z wyjątkiem wymienionych w § 2,2)półfabrykaty ciosane, łupane, kłute i tarte oraz podkłady kolejowe,3)sklejka i okleiny oraz płyty stolarskie,4)wełna drzewna.Z materiałów drzewnych wyżej określonych nie podlega reglamentacji:1)surowiec okrągły rodzajów iglastych z widocznym miękkim murszem, w rozmiarach przekraczających 1/2 średnicy przekrojów na obu końcach dłużycy lub kłody,2)karpina.Z powyższego wynika, że nie każdy surowiec drzewny podlega reglamentacji i że do wolnego obrotu drzewem należy w zasadzie, między innymi, surowiec okrągły rodzajów liściastych i iglastych o średnicy poniżej 7 cm, mierzonej w grubym końcu z wyjątkami wyżej podanymi.3)Sąd Powiatowy, skazując oskarżonego za przypisane mu przestępstwo, nie poczynił ustaleń co do rodzaju drzewa, zakwestionowanego u oskarżonego, w szczególności nie zbadał i nie ustalił grubości drzewa, mającej znaczenie dla ustalenia istoty wspomnianego przestępstwa.Są to wady i uchybienia obrażające art. 8, 329 lit. b i 339 k.p.k. i nie pozwalające na przeprowadzenie kontroli rewizyjnej słuszności zaskarżonego wyroku.Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.