Rs 6/86

Skład orzekającyPrzewodniczący: płk S. Wojtczak. Sędziowie: płk J. Juszczak, mjr W. Oziębło (sprawozdawca).Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk J. Jaroń.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 1986 r. na rozprawie sprawy Henryka D., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 124 § 1 k.k. w zw. z art. 129 k.k. z zastosowaniem art. 125 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, z powodu rewizji, wniesionych przez obrońcę oskarżonego i Zastępcę Wojskowego Prokuratora Garnizonowego w N. od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 15 sierpnia 1986 r.,zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżył rewizją obrońca oskarżonego oraz Zastępca Wojskowego Prokuratora Garnizonowego w N.W rewizji obrońca zarzucił:- obrazę przepisów prawa materialnego przez niezastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa wynikającego z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 1986 r. o szczególnym postępowaniu wobec sprawców niektórych przestępstw,- wymierzenie oskarżonemu rażąco niewspółmiernej kary zarówno ze względu na jej wymiar, jak i odmowę warunkowego zawieszenia jej wykonania.Podnosząc te zarzuty, autor rewizji wnosił o darowanie oskarżonemu kary na podstawie cytowanego wyżej przepisu ustawy z dnia 17 lipca 1986 r. o szczególnym postępowaniu wobec sprawców niektórych przestępstw albo o złagodzenie wymierzonej mu kary do dolnej granicy ustawowego zagrożenia określonego w art. 125 k.k. i warunkowe zawieszenie jej wykonania.W swej rewizji rzecznik oskarżenia zarzucił wymierzenie oskarżonemu rażąco niewspółmiernej kary przez orzeczenie jej w granicach zbliżonych do dolnego progu ustawowego zagrożenia, a także przez nieorzeczenie kar dodatkowych, i na tej podstawie wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku przez wymierzenie oskarżonemu kary zasadniczej 5 lat pozbawienia wolności oraz orzeczenie kary dodatkowej pozbawienia praw publicznych na okres 4 lat, a także kary dodatkowej konfiskaty mienia.Na rozprawie rewizyjnej przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej popierał rewizję oraz zawarte w niej wnioski, wnosząc jednocześnie o nieuwzględnienie rewizji obrońcy, natomiast obrońca oskarżonego popierał rewizję wniesioną na korzyść oskarżonego i wnosił o nieuwzględnienie rewizji prokuratora.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Obie rewizje nie są zasadne. Wbrew podniesionym w nich zarzutom stwierdzić należy, że stanowisko sądu pierwszej instancji zarówno co winy oskarżonego, jak i co do przyjętej kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu, a także zakresu wymierzonej mu kary, jest trafne (...).(...) Nie można przyznać racji obrońcy, gdy dowodzi, że sąd pierwszej instancji dopuścił się obrazy prawa materialnego przez to, że nie zastosował wobec oskarżonego dobrodziejstwa wynikającego z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 1986 r. o szczególnym postępowaniu wobec sprawców niektórych przestępstw (Dz. U. Nr 26, poz. 126). Oskarżony skazany został za przestępstwo określone w art. 124 § 1 k.k. w zw. z art. 129 k.k., a tym samym nie ma wobec niego zastosowania art. 1 cytowanej ustawy z dnia 17 lipca 1986 r. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 4 powołanej ustawy, art. 1 nie ma zastosowania do przestępstwa określonego w art. 124 k.k. Wywód obrońcy, że skoro oskarżony skazany został z zastosowaniem art. 125 k.k., to podlega dobrodziejstwu wynikającemu z art. 2 ust. 1 omawianej wyżej ustawy, nie pozostaje w zgodzie z obowiązującym stanem prawnym. Artykuł 125 k.k. bowiem jest jedynie tzw. niezupełnym przepisem odsyłającym. Nie powtarza on znamion przestępstwa stypizowanego w art. 124 § 1 k.k., a odsyła do określenia zawartego w tym artykule, dodając do niego dodatkowe elementy (warunki) w postaci tzw. czynnego żalu polegającego na poniechaniu przez sprawcę dalszej działalności określonej m. in. w art. 124 § 1 k.k. i ujawnieniu przezeń wobec organu powołanego do ścigania przestępstw wszystkich istotnych okoliczności działalności szpiegowskiej. Tak więc konstrukcja prawna art. 125 k.k. wskazuje na to, że przepis ten obejmuje swą treścią zarówno znamiona przestępstwa określonego w art. 124 § 1 k.k., jak i dodatkowe elementy (warunki) określające postać czynnego żalu, a tym samym skoro ten ostatni przepis stanowi m. in. podstawę skazania oskarżonego, to nie może być względem niego zastosowane szczególne postępowanie, o jakim mowa w omawianej na wstępie ustawie z dnia 17 lipca 1986 r. (...).