Rw 1409/64

Uzasadnienie faktycznePrzepis art. 47 ust. 3 ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. o powszechnym obowiązku wojskowym przewiduje, że osoby podlegające powołaniu do czynnej służby wojskowej, które odbyły karę lub zwolnione zostały z aresztu albo odzyskały utracone prawa publiczne, w zależności od ich wieku i zdolności do służby wojskowej, wojskowy komendant rejonowy powołuje do odbycia zasadniczej służby wojskowej i zalicza do rezerwy lub zwalnia od powszechnego obowiązku wojskowego. W końcowej części przepis ten odwołuje się do art. 34 ust. 2 cytowanej ustawy, który z kolei zakreśla granicę wieku osób podlegających powołaniu do zasadniczej służby wojskowej. W myśl tego przepisu do zasadniczej służby wojskowej mogą zostać powołane tylko osoby, które w danym roku kalendarzowym kończą 25-ty rok życia. Poborowi starsi natomiast zostają przeniesieni do rezerwy. Również art. 33 ust. 1 wspomnianej ustawy ogranicza możliwość powołania do zasadniczej służby wojskowej do 23 roku życia - w przypadku korzystania z odroczenia lub zaliczania do ponadkontyngentu, względnie do 25 roku życia - w przypadku odroczenia ze względów na odbywanie studiów w szkołach wyższych.Powołanie oskarżonego do odbycia zasadniczej służby wojskowej wbrew zakazowi wynikającemu z przytoczonych wyżej przepisów jest aktem administracyjnym sprzecznym z przepisami prawa i w związku z tym nie może rodzić skutków prawnych. Oskarżony, nie będąc osobą obowiązaną do pełnienia zasadniczej służby wojskowej, nie mógł być podmiotem przestępstwa z art. 114 § 1 k.k.W.P. i w czynie jego nie można dopatrywać się znamion przestępstwa.