Rw 519/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak. Sędziowie: ppłk J. Górski (sprawozdawca), płk Z. Furtak.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Rulewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 16 października 1975 r. na rozprawie m.in. sprawy Józefa T., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 311 § 1, 2 i 3 w związku z art. 316 k.k., w art. 315 § 1 w związku z art. 316, 318 oraz 59 § 1 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności z jednoczesnym zasądzeniem od niego na rzecz PCK nawiązki w wysokości 1.000 zł, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 5 września 1975 r. rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca oskarżonego Józefa T. wniósł o poprawienie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego temu oskarżonemu z art. 311 § 1, 2 i 3 w związku z art. 316 i z art. 315 § 1 w związku z art. 316, 318 i 59 § 1 k.k. na art. 311 § 1 w związku z art. 316 k.k. i art. 315 § 1 w związku z art. 316, 318 i 59 § 1 k.k. oraz wydatne złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary.Na rozprawie rewizyjnej przed Sądem Najwyższym obrońca oskarżonego Józefa T. wniósł, poza wnioskami zawartymi w rewizji, o uchylenie orzeczenia o nawiązce. Przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej natomiast wnosił o nieuwzględnienie rewizji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Ani rewizja, ani wniosek złożony na rozprawie rewizyjnej przez obrońcę oskarżonego Józefa T. nie są zasadne (...).Brak podstaw do uchylenia orzeczenia o nawiązce, czego domagał się na rozprawie rewizyjnej przed Sądem Najwyższym obrońca oskarżonego Józefa T. Jakkolwiek podstawę wymiaru kary w sprawie oskarżonego stanowi jedynie przepis art. 311 § 3 k.k., to jednak w kumulatywnej kwalifikacji popełnionego przez niego czynu występują także inne przepisy karne, a między innymi art. 59 § 1 k.k., który odnosi się bezpośrednio do art. 315 § 1 i art. 318 k.k. Sprawa byłaby jasna i prosta, gdyby sąd pierwszej instancji - idąc za sugestią aktu oskarżenia - uznał oskarżonego za winnego dopuszczenia się dwóch odrębnych przestępstw przewidzianych w art. 311 § 1, 2 i 3 w związku z art. 316 k.k. i w art. 315 § 1 w związku z art. 316, 318 i 59 § 1 k.k. Z chwilą jednak, kiedy sąd pierwszej instancji połączył te dwa zarzuty w jedno przestępstwo i wymierzył za nie karę na podstawie najsurowszego przepisu, który nie pozostawał w związku z art. 59 § 1 k.k., sprawa się nieco skomplikowała. Komplikacja ta jest jednak pozorna. Przez sam fakt, że działanie oskarżonego wyczerpujące kilka przepisów ustawy karnej (art. 311 § 1, 2, 3 w związku z art. 316 oraz art. 315 § 1 w związku z art. 316, 318 i 59 § 1 k.k.) uznane zostało za jedno przestępstwo, którego tylko fragment miał charakter chuligański (art. 315 w związku z art. 316 i 318 k.k.), czyn oskarżonego nie stracił przecież w ogóle charakteru chuligańskiego (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 10 sierpnia 1972 r. - U 3/72, Biul. IWSN nr 2, poz. 1). Za czyn o charakterze chuligańskim sąd na podstawie art. 59 § 3 k.k. zawsze może orzec nawiązkę, bez względu na to, czy przepis art. 59 § 1 k.k. powołany jest w podstawie wymiaru kary, czy też - ze względów wymienionych w cytowanej wyżej uchwale - powołany nie jest. Orzeczenie nawiązki łączy się bowiem z uznaniem sprawcy za winnego przestępstwa o charakterze chuligańskim, a nie z wymierzeniem mu kary.Nie znajdując zatem podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie (...).