VI KZP 15/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Wagner. Sędziowie: J. Matysiak (sprawozdawca), K. Mioduski.Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana R., oskarżonego z art. 236, 165 § 1, art. 181 § 1 k.k. w związku z art. 59 § 1 k.k., po rozpoznaniu przedstawionego przez Sąd Wojewódzki w Lublinie postanowieniem z dnia 3 marca 1972 r. na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"1. Czy nawiązkę określoną w art. 59 § 3 k.k. należy orzekać przy karach wymierzonych za poszczególne przestępstwa, czy też dopiero przy karze łącznej?2. W wypadku odpowiedzi, że nawiązkę należy orzekać przy karach za poszczególne przestępstwa, czy wówczas trzeba orzec łączną nawiązkę, zwłaszcza wtedy, gdy została orzeczona na rzecz tego samego pokrzywdzonego albo na ten sam cel społeczny?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratora, na podstawie art. 390 k.p.k.uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczne1. Zgodnie z art. 59 § 3 k.k. sąd może, w wypadku dopuszczenia się przez sprawcę umyślnego występku o charakterze chuligańskim, orzec na rzecz pokrzywdzonego albo na rzecz Polskiego Czerwonego Krzyża lub na inny cel społeczny nawiązkę. Orzeczenie nawiązki zatem wiąże się z popełnieniem określonego czynu. W wypadku więc jednoczesnego skazania sprawcy za kilka umyślnych występków o charakterze chuligańskim sąd może za każdy z nich lub za jeden z nich albo za niektóre tylko orzec nawiązkę.2. Charakter nawiązki nie daje podstawy do przyjęcia, że w wypadku jednoczesnego skazania oskarżonego za kilka umyślnych występków o charakterze chuligańskim i w związku z tym kilkakrotnego orzeczenia nawiązki można stosować reguły określone w rozdział IX kodeksu karnego, dotyczące kary łącznej.Jak to już stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 13 października 1971 r. - VI KZP 43/71 (OSNKW 1972, nr 1, poz. 1), z oznaczenia tego rozdziału, jak również z treści zawartych w nim przepisów (art. 66-72 k.k.) wynika, że wskazane tam zasady łączenia kar dotyczą jedynie kar zasadniczych oraz kar dodatkowych wymienionych w art. 38 pkt 1-4 k.k.Zasady te zatem nie mają zastosowania do nawiązki, która nie jest ani karą zasadniczą, ani karą dodatkową (art. 30 i 38 k.k.).