Rw 691/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Badecki (sprawozdawca).Sędziowie. płk A. Kruszka, ppłk C. Lipski.Prokurator: płk A. ĆwiklińskiSentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek rewizji Prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Lublinie, sprawę Henryka W., uniewinnionego wyrokiem Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie z dnia 30 czerwca 1966 r. od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 117 § 1 i 2 k.k.W.P., a w szczególności od tego, że w dniu 26 grudnia 1965 r. około godziny 18.30, w N., będąc pod wpływem alkoholu, dopuścił się czynnej napaści na starszego w stopniu służbowym Kazimierza W. w ten sposób, że bez żadnych podstaw uderzył go ręką w twarz, powodując u niego lekkie obrażenia ciała.Przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej popierał skargę rewizyjną o uchylenie wyroku i zwrócenie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania z powodu błędnej oceny okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a w szczególności wskutek niesłusznego odmówienia wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego Kazimierza W. i świadka Zygfryda W. oraz niesłusznego uznania za prawdziwe wyjaśnień oskarżonego i świadka Jerzego K.Sąd Najwyższy postanowił zwrócić akta sprawy Henryka W. Sądowi Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie celem rozpoznania przez Szefa tegoż Sądu wniosku Wojskowego Prokuratora Garnizonowego w Lublinie z dnia 18 lipca 1966 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi rewizyjnej.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Merytoryczne rozpatrzenie zarzutów i wniosków skargi rewizyjnej w obecnym stanie rzeczy nie jest możliwe z powodu braku pewności, czy skarga została wniesiona w terminie.Prokurator nie wziął w dniu 30 czerwca 1966 r. udziału w rozprawie przeciwko Henrykowi W. O swej nieobecności zawiadomił on przedtem Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego telefonogramem.W dniu 7 lipca 1966 r. Sąd przesłał Prokuraturze w Lublinie odpis nieprawomocnego wyroku zapadłego w dniu 30 czerwca 1966 r., a następnie w dniu 13 lipca 1966 r. zawiadomił Prokuratora Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie, że wyrok w sprawie Henryka W. uprawomocnił się z dniem 8 lipca 1966 r.Dnia 18 lipca 1966 r. Prokurator Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Lublinie, załączywszy skargę rewizyjną, przedstawił Sądowi wniosek o przywrócenie terminu celem umożliwienia złożenia skargi rewizyjnej, twierdząc przy tym, że uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn od oskarżyciela niezależnych, gdyż wyrok zapadł w nieobecności oskarżyciela, który nie brał udziału w rozprawie i w związku z tym o jego treści miał możność dowiedzieć się dopiero z chwilą doręczenia wyroku, co nastąpiło w dniu 15 lipca 1966 r. Niezależnie od tego oskarżyciel wywodzi, że nie mógł zapoznać się z protokołem rozprawy, ponieważ akta zostały wysłane do Sądu Najwyższego.Dnia 27 lipca 1966 r. zastępca Szefa Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego wydał zarządzenie treści następującej: "Wobec tego, że prokurator nie brał udziału w rozprawie zgodnie z treścią art. 267 § 2 k.w.p.k., termin do złożenia skargi rewizyjnej liczy mu się od dnia doręczenia wyroku, tj. od dnia 15 lipca 1966 r. Skarga prokuratora wpłynęła do Sądu w dniu 20 lipca 1966 r., a zatem przed upływem 7-dniowego terminu, i dlatego należy ją wraz z aktami przesłać do Izby Wojskowej Sądu Najwyższego".Instancja rewizyjna stwierdza, że powyższe zarządzenie jest błędne na skutek mylnej interpretacji art. 267 § 2 k.w.p.k.Zgodnie z art. 253 § 1 k.w.p.k. formą publikacji wyroku jest jego ogłoszenie na rozprawie. Termin zatem przewidziany w art. 267 § 1 k.w.p.k. do wniesienia skargi rewizyjnej na wyrok sądu wojskowego musi być z reguły liczony od daty ogłoszenia wyroku. Jedynym odstępstwem od tej zasady jest wypadek określony w art. 29 k.w.p.k., według którego to przepisu wyrok łączny wydany w nieobecności skazanego oznajmia mu się przez ogłoszenie ustne lub doręczenie odpisu. Jeśli zatem wyrok łączny został oznajmiony skazanemu przez doręczenie mu odpisu, to termin z art. 267 § 1 k.w.p.k. należy liczyć w myśl art. 267 § 2 k.w.p.k. od daty doręczenia skazanemu odpisu wyroku.Powyższa interpretacja prowadzi do stwierdzenia, że skarga rewizyjna prokuratora w niniejszej sprawie złożona została po upływie terminu zawitego. Przyznał to sam skarżący, skoro złożył ją wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Wniosek ten nie został rozpoznany przez Szefa Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego (art. 143 k.w.p.k.).W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy nie ma podstawy formalnej do rozpoznania skargi rewizyjnej prokuratora, skoro została ona wniesiona po upływie terminu zawitego, a nie ma postanowienia o przywróceniu tego terminu.