Rw 747/84

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk C. Bakalarski (sprawozdawca). Sędziowie: płk E. Olczak, kpt W. Oziębło.Prokurator Prokuratury Wojskowej: płk J. Jaroń.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 1985 r. na rozprawie sprawy Tadeusza D., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 59 § 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności i 10.000 zł nawiązki na rzecz Krystyny K., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 30 listopada 1984 r.rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca zarzucił temu wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 59 § 1 k.k., wskutek jego niewłaściwego zastosowania (art. 387 pkt 1 k.p.k.), rażącą surowość kary 1 roku pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu - wynikającą z nienależytego uwzględnienia właściwości osobistych sprawcy i przejawiającą się w orzeczeniu bezwzględnej kary pozbawienia wolności (art. 387 pkt 4 k.p.k.).W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez przyjęcie winy oskarżonego w zakresie art. 156 § 2 k.k. i wymierzenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, zważył, co następuje:Myli się obrońca, kiedy wywodzi, że w czynie oskarżonego brak znamion publiczności działania, skoro jego zachowanie nie było obserwowane przez większą liczbę osób.Przypisanego mu przestępstwa dopuścił się oskarżony na jednej z głównych ulic miasta, a więc w miejscu, w którym w każdej chwili mogła się znaleźć nieokreślona liczba osób. Działanie oskarżonego zatem miało cechy działania publicznego w rozumieniu art. 120 § 14 k.k. Pogląd, prezentowany przez obrońcę, jakoby do przyjęcia publiczności działania wymagane było ustalenie, że zachowanie się sprawcy obserwowało większe grono osób, nie znajduje żadnego oparcia w cytowanym wyżej przepisie ustawy.Nie przekonują także dalsze wywody obrońcy, jakoby w tej sprawie zachodziły szczególne okoliczności pozwalające na warunkowe zawieszenie wykonania kary, a są nimi - według obrońcy - warunki i właściwości osobiste sprawcy oraz jego zachowanie się po popełnieniu przestępstwa, w szczególności przeproszenie pokrzywdzonej.Nie negując dotychczasowego, nienagannego trybu życia oskarżonego, jak też jego pozytywnego zachowania się po popełnieniu przestępstwa - stwierdzić należy, że przez szczególne okoliczności, o których traktuje art. 59 § 2 k.k. i od istnienia których uzależnia możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary, rozumieć trzeba wszystkie okoliczności związane zarówno z podmiotem oraz stroną podmiotową, jak i stroną przedmiotową przypisanego czynu. Właśnie strona przedmiotowa przestępstwa przekonuje o tym, że o żadnych szczególnych okolicznościach przemawiających na korzyść sprawcy nie może być mowy, gdyż przypisanego mu występku dopuścił się oskarżony w stanie nietrzeźwości, powodowany chęcią niezrozumiałego wyżycia się, przy czym czynu tego dopuścił się wobec zupełnie spokojnej kobiety (...).