Rw 844/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Wizelberg (sprawozdawca).Sędziowie: ppłk A. Kruszka, ppłk S. Mendyka.Prokurator: mjr J. Burzyński.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym - na skutek skargi rewizyjnej obrońcy wniesionej na wyrok Sądu Marynarki Wojennej w Gdyni z dnia 25 czerwca 1963 r. - sprawę Bogdana S. skazanego z art. 109 § 1 k.k.W.P. na karę 6 miesięcy więzienia za to, że "w dniu 17 kwietnia 1963 r. nie powrócił z urlopu do Podoficerskiej Szkoły Zawodowej, lecz w zamiarze dłuższego uchylenia się od służby wojskowej pozostawał samowolnie w N. do chwili zatrzymania go przez W.S.W. w dniu 16 maja 1963 r."Obrońca wnosił w skardze rewizyjnej o warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej skazanemu kary.Sąd Najwyższy postanowił skargę rewizyjną pozostawić bez uwzględnienia, a wyrok Sądu Marynarki Wojennej w Gdyni z dnia 25 czerwca 1963 r. w sprawie Bogdana S. pozostawić w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Uchylanie się oskarżonego Bogdana S. przez cały miesiąc od służby w Podoficerskiej Szkole Zawodowej jest równoznaczne z jego uchylaniem się od służby wojskowej w ogóle, gdyż oskarżony obowiązany był pełnić służbę wojskową w tej jednostce, do której został wcielony rozkazem właściwego dowódcy.Fakt, iż od oskarżonego nie odebrano jeszcze przysięgi wojskowej, nie może mieć znaczenia wobec ustalenia, że oskarżony już od roku był żołnierzem, a więc miał dość czasu do wdrożenia się w tryby dyscypliny wojskowej. Kodeks karny wojskowy nie czyni zresztą różnicy między żołnierzami, od których odebrano przysięgę wojskową, a tymi, którzy jej jeszcze nie złożyli. Dla wymiaru kary istotne znaczenie ma nie tyle złożenie przysięgi wojskowej, ile okres faktycznego pełnienia przez sprawcę służby wojskowej gwarantujący, że sprawca miał możność wdrożyć się w dyscyplinę wojskową.Wszystkie okoliczności łagodzące, mogące przemawiać na korzyść oskarżonego, zostały już uwzględnione w zaskarżonym wyroku, a kara 6 miesięcy więzienia, stanowiąca minimum ustawowego zagrożenia z art. 109 § 1 k.k.W.P., nie może być uznana za karę niewspółmiernie surową. Zawieszenie wykonania tej kary spowodowałoby, że kara ta byłaby zbyt łagodna.