Rw 901/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Wizelberg.Sędziowie: płk K. Mioduski (sprawozdawca), ppłk A. Kruszka.Prokurator: mjr F. Kemparowa.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę Kazimierza Z., skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Szczecinie z dnia 27 lipca 1962 r.Wyrokiem tym Sąd uznał Kazimierza Z. za winnego, że: 1) będąc skazany już prawomocnym wyrokiem Sądu za kradzież mienia społecznego, w miesiącu grudniu 1961 r. w D. sprzedał za sumę 120 zł wydany mu do czasowego użytkowania płaszcz sukienny wojskowy wartości 570 zł Stanisławie S., tj. popełnienia przestępstwa określonego w art. 6 ust. b) w związku z art. 2 § 1 i 3 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej; 2) w dniu 19 maja 1962 r. samowolnie opuścił jednostkę wojskową w N. i udał się do swej rodziny zamieszkałej w N. oraz do znajomych, gdzie został zatrzymany 27 maja 1962 r. przez patrol WSW, tj. popełnienia przestępstwa określonego w art. 108 § 1 k.k.W.P. Sąd wymierzył za pierwszy z czynów karę 1 roku więzienia i 300 zł grzywny, a za drugi - karę 6 miesięcy więzienia; łącznie - 1 rok i 2 miesiące więzienia oraz 300 zł grzywny.Obrońca, wnosząc w skardze rewizyjnej o złagodzenie kary dowodził, że oskarżony przyznał się do winy i okazał skruchę, że sprzedany płaszcz wojskowy miał nieznaczną wartość 570 złotych oraz że samowolne oddalenie było "stosunkowo krótkotrwałe" i podjęte w celu odwiedzenia rodziny.Po wysłuchaniu prokuratora, który wnosił o poprawienie kwalifikacji pierwszego z czynów na art. 1 § 1 w związku z art. 6 lit. a) ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r., a poza tym o utrzymanie wyroku w mocy, Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić skargi rewizyjnej obrońcy od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w Szczecinie z dnia 27 lipca 1962 r. w sprawie Kazimierza Z., z urzędu zmienić ten wyrok przez poprawienie kwalifikacji czynu przypisanego w pkt a) sentencji wyroku na prawidłową z art. 1 § 1 w związku z art. 6 lit. a) ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), a poza tym wyrok ten utrzymać w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:1. Argumenty skargi rewizyjnej obrońcy nie są przekonywająca. Przyznanie się oskarżonego do winy nie ma w sprawie istotniejszego znaczenia, skoro wina ta została bezspornie wykazana niezależnie od dowodu z wyjaśnień oskarżonego. Nie wiadomo, na czym obrońca opiera swą tezę, że oskarżony okazał skruchę. Gdyby nawet przyjąć, że oskarżony istotnie sprawiał w toku rozprawy wrażenie skruszonego, to okoliczność ta również nie mogłaby mieć poważniejszego wpływu na wymiar kary, skoro się zważy, że oskarżony już po raz trzeci skazany został za przestępstwo przeciwko mieniu. Samowolne oddalenie się oskarżonego trwało 8 dni. Gdyby trwało ono dni 15, stanowiłoby ciężkie przestępstwo dezercji. Z powodzeniem przeto można wyrazić pogląd, że owo samowolne oddalenie się, wbrew twierdzeniu skargi, było "stosunkowo długotrwałe". Na niekorzyść oskarżonego przemawia jego niezdyscyplinowanie w służbie. W tym stanie rzeczy zarówno kary wymierzone oskarżonemu za poszczególne przestępstwa, jak i kara łączna nie mogą być uznane za niewspółmiernie surowe.2. Wniosek przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej o poprawienie kwalifikacji czynu opisanego pod lit. a) sentencji wyroku jest trafny. Ustalone orzecznictwo sądów wojskowych traktuje sprzedaż przez żołnierza przydzielonych mu czasowo do użytku przedmiotów umundurowania jako przestępstwo z art. 1 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. Umundurowanie takie otrzymuje każdy żołnierz służby zasadniczej, niezależnie od tego, czy piastuje jakiekolwiek funkcje lub stanowisko. Nie można więc uznać, że żołnierz służby zasadniczej za ochronę, przechowanie lub zabezpieczenie swego umundurowania "jest odpowiedzialny w związku z zajmowanym stanowiskiem albo sprawowaną funkcją", a zatem kwalifikacja omawianego czynu z art. 2 § 1 ustawy czerwcowej nie ma uzasadnienia.