V CNP 14/15

Sygn. akt V CNP 14/15 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper w sprawie ze skargi W. A. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II Ca 1070/13 w sprawie z powództwa W. A. przeciwko A. G. o eksmisję i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 września 2015 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE W sprawie z powództwa W. A. przeciwko A. G. o eksmisje i zapłatę Sąd Okręgowy w Opolu oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Strzelcach Opolskich. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego skarżąca W. A. wskazała na niezgodność tego wyroku z art. 65 § 1 i 2, art. 140 , art. 222 § 1, art. 230 w zw. z art. 225 w zw. z art. 224 § 2, art. 3651, art. 522, art. 710 k.c. oraz art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. jest orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadami i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć, albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej. Sytuacja taka nie zachodzi, gdy wyrok mimo nawet oczywiście błędnej wykładni określonych przepisów prawa ostatecznie w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy odpowiada prawu. Niezgodność orzeczenia z prawem powodująca odpowiedzialność odszkodowawczą zachodzi bowiem wówczas, gdy orzeczenie zostało wydane w następstwie rażąco błędnej wykładni prawa, która ma przy tym charakter kwalifikowany, elementarny, oczywisty tylko bowiem w takim przypadku orzeczeniu sądu można przypisać cechę bezprawności (wyrok SN z dnia 21 lutego 2007 r., I CNP 71/06 nie publ.). Uzasadnienie wniesionej skargi nie przedstawia argumentacji, która dawałaby podstawę do stwierdzenia tak rozumianej kwalifikowanej niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku, co uzasadnia odmowę przyjęcia jej do rozpoznania na podstawie art. 4249 k.p.c.