V CNP 158/06

Sygn. akt V CNP 158/06 POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz w sprawie ze skargi W. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 24 lipca 2006 r., w sprawie z powództwa W. D. przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń "Na Życie" S.A. w W. - Oddziałowi w P. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 grudnia 2006 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 24 lipca 2006 r. Sąd Okręgowy odrzucił apelację powódki W. D. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 28 lutego 2006 r. w sprawie o zapłatę. Powódka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła apelację wraz z wnioskiem o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2006 r. wniosek ten został zwrócony na podstawie art. 130 § 2 k.p.c. w związku z art. 102 ust. 3 u.k.s.c. Po doręczeniu odpisu zarządzenia, pełnomocnik powódki złożył ponownie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który został w całości przez Sąd I instancji uwzględniony. Sąd II instancji stwierdził, że Sąd I instancji nieprawidłowo postąpił rozpoznając merytorycznie kolejny wniosek powódki o zwolnienie od kosztów sądowych, zamiast odrzucić apelację. Sąd Okręgowy orzekł zatem, że apelacja powódki podlegała odrzuceniu zgodnie z art. 373 k.p.c. Powódka wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego odrzucającego jej apelację, powołując się na naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 373 k.p.c. w związku z art. 370 k.p.c., art. 130 § 2 i 3 k.p.c., art. 1302 § 3 k.p.c., art. 359 § 1 w związku z art. 362 k.p.c., art. 360 k.p.c., art. 365, 366 k.p.c., art. 10 w związku z art. 96 ust. 1 pkt 10, art. 100 oraz art. 102 ust. 2, 3 i 4 u.k.s.c., przez co powódka poniosła szkodę. Zdaniem powódki, w wyniku formalnego zamknięcia rozprawy przez Sąd II instancji poniosła szkodę, gdyż nie może dochodzić w procesie swoich roszczeń majątkowych wobec pozwanego na kwotę 2 891,77 zł. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie istotne jest to, że kwestionowane postanowienie Sądu II instancji zamknęło powódce tylko możliwość kontroli instancyjnej (apelacyjnej) wyroku Sądu I instancji. W konsekwencji istnieje wyrok Sądu Rejonowego z dnia 28 lutego 2006 r. korzystający z waloru prawomocności i 3 powagi rzeczy osądzonej (art. 365 i 366 k.p.c.). Nie został on zakwestionowany również w tej skardze, zatem nie może podlegać jakiejkolwiek weryfikacji w sprawie skargowej. Skarga powódki nie spełnia także istotnego wymagania, przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy. Strona skarżąca bowiem – w następstwie procesowego ukształtowania swojej skargi – została pozbawiona możliwości dowodzenia, że wynik postępowania odwoławczego byłby dla niej korzystny. Sąd Najwyższy nie może zastępować sądu drugiej instancji i rozstrzygać, jakiej treści orzeczenie odwoławcze powinno zapaść w następstwie nieodrzucenia apelacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2006 r. V CNP 86/06 Biul. SN 2006/10/14). Zaskarżając jedynie postanowienie o odrzuceniu apelacji strona skarżąca nie uprawdopodobniła, gdyż nie mogła uprawdopodobnić, powstania szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Należało więc odrzucić skargę 4248 § 1 k.p.c.