V CNP 51/16

Sygn. akt V CNP 51/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 września 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie ze skargi M. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 lutego 2014 r. o sygn. akt XIX Ga (…) w sprawie z powództwa M. S. przeciwko M. J. o eksmisje i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 września 2016 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, pozwalającym na zakwestionowanie orzeczeń, których wydanie stało się źródłem szkody, a które równocześnie pozostają w oczywisty i rażący sposób sprzeczne z prawem. Podstawę uwzględnienia skargi stanowić może jedynie wadliwość orzeczenia o zasadniczym i ewidentnym charakterze, nie zaś każdy, nawet marginalny czy wątpliwy, wypadek jego sprzeczności z prawem (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 października 2014 r., V CNP 15/14, nie publ. oraz z dnia 16 czerwca 2015 r., IV CNP 72/14, nie publ.). Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania w wypadku jej oczywistej bezzasadności. Przesłanka ta zachodzi w odniesieniu do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 lutego 2014 r. Zarzuty sformułowane przez skarżącą sprowadzają się do zakwestionowania wniosku, że w okolicznościach sprawy nie powstało po jej stronie roszczenie o całkowite zwolnienie z czynszu w związku z wadami przedmiotu najmu. Problem ten stanowił główny przedmiot sporu stron w toku postępowania przed Sądami pierwszej i drugiej instancji i był przedmiotem pogłębionej analizy w toku sprawy. Na tle argumentacji zawartej w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem oraz w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie można stwierdzić, by w zakresie tym dojść mogło do jakichkolwiek ewidentnych i rażących uchybień w opisanym wyżej rozumieniu. Zarzuty podniesione w skardze dotyczą kwestii związanych z oceną okoliczności faktycznych sprawy i nie można przyjąć, by Sąd Okręgowy w rażący sposób przekroczył granice przysługującej mu w tym zakresie swobody. Z uwagi na to, w razie przyjęcia do rozpoznania, skarga z oczywistych przyczyn musiałaby zostać uznana za nieuzasadnioną. Zarzuty i argumenty skarżącego nie pozwalają stwierdzić, by zaskarżone orzeczenie mogło zostać uznane za niezgodne z prawem. Tym samym, w sprawie spełniona 3 jest przesłanka z art. 4249 k.p.c. (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2015 r., V CNP 57/14, nie publ.). Z uwagi na powyższe, należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania. aj