V CO 146/19

Izba Cywilna2019-07-04

Skład orzekający: Tomasz Szanciło

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy Sąd Najwyższy powinien oznaczyć sąd właściwy do rozpoznania sprawy o rozwód, gdy możliwe jest ustalenie właściwości miejscowej na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy oznacza sąd właściwy do rozpoznania sprawy, jeżeli na podstawie okoliczności sprawy nie można ustalić właściwości miejscowej. Właściwość miejscową w sprawach o rozwód określa art. 41 k.p.c., który stanowi, że powództwo wytacza się wyłącznie przed sąd, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli choćby jedno z nich w okręgu tym jeszcze ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma - sąd miejsca zamieszkania powoda. Skoro możliwe jest ustalenie właściwości miejscowej na podstawie art. 41 k.p.c., wniosek do Sądu Najwyższego, skierowany na podstawie art. 45 k.p.c., należało oddalić.
Stan faktyczny
Wnioskodawczyni mieszka w Wielkiej Brytanii, a jej mąż W. G. mieszka w J., gdzie małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania. Wnioskodawczyni złożyła wniosek o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy o rozwód, powołując się na art. 45 k.p.c.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił wniosek o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy o rozwód.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt V CO 146/19 POSTANOWIENIE Dnia 4 lipca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Szanciło w sprawie z wniosku E. G. z udziałem W. G. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2019 r., o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy o rozwód, oddala wniosek. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 45 k.p.c. Sąd Najwyższy oznacza sąd, przed który należy wytoczyć powództwo, jeżeli na podstawie okoliczności sprawy nie można ustalić właściwości miejscowej. Właściwość miejscową w sprawach o rozwód określa art. 41 k.p.c., który stanowi, że powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sąd, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w okręgu tym jeszcze ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma - sąd miejsca zamieszkania powoda. Z treści wniosku wynika, że chociaż wnioskodawczyni mieszka w Wielkiej Brytanii, to W. G. mieszka obecnie w J., gdzie małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania. Powyższe oznacza, że art. 45 k.p.c. nie ma zastosowania. Skoro zatem możliwe jest ustalenie właściwości miejscowej na podstawie art. 41 k.p.c., wniosek do Sądu Najwyższego, skierowany na podstawie art. 45 k.p.c., należało oddalić. jw

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 45 KPCart. 41 KPC

Źródło: Sąd Najwyższy, repozytorium https://repozytorium2.sn.pl, pozyskano 29.10.2026. Treść przetworzona przez legal-ai.pl (konwersja tekstu, podział na fragmenty, analiza AI, powiązania z innymi danymi); Sąd Najwyższy nie zatwierdza tych materiałów ani nie ponosi za nie odpowiedzialności. · PDF źródłowy