V CSK 109/17

Sygn. akt V CSK 109/17 POSTANOWIENIE Dnia 5 września 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z powództwa I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. przeciwko E. Spółce Akcyjnej w K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 września 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 27 września 2016 r., sygn. akt V ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 listopada 2015 r., którym zasądzono od niej na rzecz powódki kwotę 68 772,84 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1 listopada 2013 r. i umorzył postępowanie w zakresie żądania zasądzenia kwoty 23 820,66 zł wraz z odsetkami. Pozwana w skardze kasacyjnej powołała podstawę przewidzianą w art. 3983 § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów odniosła do art. 65 § 1 i art. 65 § 2 k.c. Podyktowana ona została koniecznością jednoznacznego wyjaśnienia, czy wiążące jest stanowisko, że wykładnia postanowień umowy 2 powinna być dokonana według obiektywnego wzorca, jeżeli proces interpretacji, obejmujący kolejne reguły wykładni prowadzi do wniosku, że strony różnie rozumiały treść złożonego oświadczenia woli. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Celem rozpoznania skargi kasacyjnej jako środka o szczególnej doniosłości, związanego z ochroną interesu powszechnego, wykraczającego poza interes skarżącego, jest dążenie do ochrony porządku prawnego przed dowolnością orzekania oraz zapewnienia jednolitości orzecznictwa w sprawach, w których istnieje możliwość dokonania wykładni zasadniczej, mającej charakter abstrakcyjny. Ocena, czy podane względy zachodzą w konkretnej skardze kasacyjnej dokonywana jest przez badanie, czy powoływane przez skarżącego we wniosku przyczyny przyjęcia jej do rozpoznania wskazują na występowanie jednej z przesłanek przewidzianych art. 3989 § 1 k.p.c. Skuteczne powołanie przez skarżącego przesłanki objętej art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że chodzi o wykładnię przepisów prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania na czym polegają wątpliwości związane z jego rozumieniem oraz przedstawienia argumentacji świadczącej, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny charakter, nie należą do zwykłych wątpliwości, które wiążą się z procesem stosowania prawa. W przypadku, gdy w ramach stosowania tych przepisów powstały już w orzecznictwie sądów określone rozbieżności, skarżący powinien je przedstawić, jak też uzasadnić, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Podane przez skarżącą przepisy art. 65 § 1 i 2 k.c. jako wymagające wykładni oraz ujednolicenia orzecznictwa były przedmiotem licznych orzeczeń Sądu Najwyższego. Do wyrażonych w nich stanowisk i argumentów skarżąca nie odniosła się w miarodajnym zakresie. Przyjęte zostało, że wykładnia postanowień umowy budzących wątpliwości i spornego pomiędzy stronami jej postanowienia powinna być dokonana z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jej zawarciu oraz pełnego tekstu umowy. Wykładnia nie może 3 jednak pomijać zwerbalizowanej treści umowy ani prowadzić do wyników z nią sprzecznych. Skarżąca nie wskazała także racji przemawiających za potrzebą zmiany przeprowadzonej przez Sąd Najwyższy analizy wykładni oświadczeń woli zawartych w umowie, czy też kolejnej wypowiedzi. Badanie wniosku i jego uzasadnienia prowadzi do konkluzji, że wskazane w nim zastrzeżenia są wyrazem wątpliwości związanych ze stosowaniem prawa, a nie jego wykładni. Powołana zatem we wniosku przyczyna w rzeczywistości nie zachodzi. W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności postępowania, której przyczyny Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu, stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. jw