V CSK 158/14

Sygn. akt V CSK 158/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w W. przeciwko R. P. i J. S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 października 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt V ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego J. S. kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, powołując się na pierwszą z wymienionych przesłanek. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 października 2012 r., III SK 10/12, z dnia 18 września 2012 r., II CSK 150/12, z dnia 19 czerwca 2013 r., V CSK 420/12, nie publ.). Skarżący dopatrywał się istotnego zagadnienia prawnego w potrzebie ustalenia, czy możliwym jest uwolnienie od odpowiedzialności członka zarządu, który pełnił funkcję w okresie, kiedy powstały zobowiązania pracowników, a nie pełnił jej, gdy nastąpiła wypłata ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Przedstawiony problem był już przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego zapadłego na tle analogicznego stanu faktycznego (zob. wyrok z dnia 17 czerwca 2011 r., II CSK 571/10, nie publ.) i nie budzi wskazanych wątpliwości; orzeczenia wydane w sprawach przytoczonych przez skarżącego odnosiły się do odmiennych stanów faktycznych. Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). [aw]