V CSK 432/13

Sygn. akt V CSK 432/13 POSTANOWIENIE Dnia 17 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku W. M. przy uczestnictwie L. M., W. K., M. M. i S. P. o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 kwietnia 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestniczki postępowania S. P. kwotę 600 ( sześćset ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla. Wnioskodawczyni uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oczywistą jej zasadnością ze względu na sprzeczność zaskarżonego rozstrzygnięcia z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz występowaniem w sprawie potrzeby wykładni art. 172 w związku z art. 206 i 336 k.c., budzących „poważne wątpliwości w zakresie kwalifikacji określonych zachowań współwłaściciel uprawniających do zasiedzenia współwłasności”. Tak umotywowany wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie jest w sprawie spełniona przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym tej przesłanki, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna prima facie, bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, z dnia 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, z dnia 18 lipca 2013 r., III CSK 143/13). W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia żadnego z powołanych w skardze przepisów prawa. Nie występuje także wskazana w skardze potrzeba wykładni art. 172 w związku z art. 206 i 336 k.c. Wnosząc o wykładnię tych przepisów „w zakresie kwalifikacji określonych zachowań współwłaściciela uprawniających do zasiedzenia współwłasności” skarżąca w istocie polemizuje z wiążącymi Sąd Najwyższy 3 w postępowaniu kasacyjnym ustaleniami faktycznymi dokonanymi w sprawie (art. 39813 § 2 k.p.c.). Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł stosownie do art. 520 § 3 k.p.c. [aw] db