V CSK 74/14

Sygn. akt V CSK 74/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 września 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa K. P. przeciwko P. […] S.A. w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 września 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt V ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 3984 § 2 k.p.c.). Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, a cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w punkcie pierwszym tego artykułu należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001, II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, niepubl.). Powołanie się na tę przesłankę wymaga także przytoczenia argumentów wskazujących na rozbieżne oceny prawne, lub możliwość takich ocen w kontekście przepisów prawnych, w związku z którymi zagadnienie zostało sformułowane. Skarżący przedstawił zagadnienie prawne w sposób niezwykle ogólny, nie odpowiadający wymogowi sformułowania zagadnienia „do rozstrzygnięcia”, nie poczynił wywodów prawnych uzasadniających istnienie w sprawie wskazanego zagadnienia i przedstawił jedynie własne stanowisko w kwestii prawidłowości zaskarżonego orzeczenia. Z uzasadnienia wniosku wynika, że skarżący kwestionuje ustalony przez Sąd rozmiar i wysokość szkody odnosząc się do ustaleń faktycznych, których kwestionowanie nie może być skuteczne z uwagi na zakaz określony w art. 3983 § 3 k.p.c. oraz wynikające z art. 39813 in fine związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wskazane zagadnienie dotyczące daty, w której powinna być ustalana wysokość odszkodowania, rozstrzyga art. 363 § 2 k.c. w powiązaniu z art. 316 § 1 k.p.c. Wywody zawarte w uzasadnieniu wniosku 3 nie wykazują, by cechowało się ono istotnością, a więc było zagadnieniem nowym, dotychczas niewyjaśnionym i nierozwiązanym w orzecznictwie. Dla skutecznego powołania się w skardze na przesłankę z punktu czwartego tego przepisu konieczne jest natomiast wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Zważywszy na motywy Sądu Apelacyjnego i treść uzasadnienia wniosku brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący skutecznie wykazał niewątpliwe i oczywiste naruszenie przepisów prawa stanowiących podstawę skargi. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). [aw]