V CSK 84/14

Sygn. akt V CSK 84/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 września 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z powództwa D. G. przeciwko A. K. i I. K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 września 2014 r., na skutek skarg kasacyjnych pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania; 2) zasądza na rzecz powódki od każdego z pozwanych kwoty po 2700 zł (dwa tysiące siedemset), które podlegają powiększeniu o podatek od towarów i usług (VAT), tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny w […] zmienił wyrok Sądu Okręgowego w C. z dnia 23 października 2012 r. w ten sposób, że zasądził od pozwanych na rzecz powódki kwotę 63 831.86 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 12 stycznia 2010 r. z tym zastrzeżeniem, że zapłata przez jednego z pozwanych zwalnia drugiego, oddalił apelacje pozwanych w pozostałej części. Pozwani w skargach kasacyjnych powołali podstawy naruszenia prawa materialnego, przewidziane w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany wskazał przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywistą zasadność tej skargi połączył z zarzutem naruszenia art. 70 pr. weksl., polegającym na niezastosowaniu go, wbrew ugruntowanej jego wykładni, że trzyletni termin przedawnienia dotyczy roszczeń kierowanych przeciwko wystawcy weksla własnego. Wniosek pozwanej dotyczy przyczyny określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zagadnienie prawne odniosła ona do potrzeby dokonania wykładni przepisów prawnych regulujących roszczenia regresowe między współporęczycielami wekslowymi oraz długość terminu przedawnienia roszczenia współporęczyciela. Istotne znaczenie przypisała odpowiedzi na pytanie, czy w sytuacji, gdy doszło do wspólnego poręczenia weksla, istnieje między tymi podmiotami solidarność w stosunku pozawekslowym i stosowane być powinny przepisy kodeksu cywilnego (art. 376 w związku z art. 118 k.c.), czy też należało zastosować przepisy prawa wekslowego i uznać, że poręczycielowi wekslowemu, który wykupił weksel przysługują roszczenia przewidziane w tym prawie, również w zakresie przedawnienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ukształtowana została jako nadzwyczajny środek prawny, służący od prawomocnych orzeczeń, którego celem jest ochrona interesu publicznego, polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury. Założenie to może być zrealizowane jedynie poprzez powołanie i uzasadnienie istnienia co najmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. Nie jest rolą Sądu Najwyższego, nie będącego trzecią instancją sądową, korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa 3 w każdej sprawie, nawet gdyby w rzeczywistości miały one miejsce. Do realizacji celu wyznaczonego temu nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia dochodzi przez spełnienie chociaż jednej z przesłanek objętych art. 3989 § 1 k.p.c. Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego rozstrzygnięcie może przyczynić się do rozwoju prawa. Przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Konieczne jest wyjaśnienie, jakie zagadnienie prawne występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11; z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz.151; z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, niepubl.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OSNP 2006, nr 15-16, poz. 243; niepubl.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.; z dnia 22 listopada 2007r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r. I CSK 108/08, niepubl., z dnia 19 stycznia 2012 r., I UK 325/11, niepubl.; z dnia 15 czerwca 2012 r., I CSK 10/12, niepubl.). Przedstawione przez skarżącą zagadnienie nie odpowiada wskazanym wymaganiom. Poruszone w nim kwestie nie stanowią nowego i nierozwiązanego dotychczas problemu. W ich argumentacji nie można dopatrzyć się przekonujących racji, które skłaniałyby do uznania, że rzeczywiście chodzi o istotne zagadnienie prawne we wskazanym rozumieniu. Nie zostały również przedstawione argumenty odnoszące się do adekwatności oczekiwanej wykładni przepisów prawa wekslowego do oceny roszczenia powódki. Jednolicie przyjmowane jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że dla wykazania oczywistej zasadności skargi kasacyjnej należy przedstawić, drogą odrębnego wywodu, że bez wątpliwości doszło do uchybień i naruszeń przepisów prawa materialnego lub procesowego, gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść orzeczenia albo jeśli podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają skargę. 4 Spełniające te wymagania naruszenie przepisów prawa powinno mieć postać kwalifikowaną, dostrzegalną bez potrzeby wnikliwej analizy prawnej i zagłębiania się w szczegóły sprawy. Nie chodzi zatem o takie naruszenie prawa, które może stanowić podstawę skargi w rozumieniu art. 3984 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC z 2004 r., nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP z 2004 r. nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl.; 22 marca 2012 r., I PK 196/11 niepubl.; z dnia 7 września 2012 r., V CSK 529/11, niepubl.; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, niepubl.). Nie spełnia przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania powołanie naruszenia konkretnego przepisu prawa, ale sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego rozstrzygnięcia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004, nr 13, poz. 230; z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 38/06, niepubl.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl.). Rzeczą skarżącego było wykazanie, że oczywistość tego rodzaju rzeczywiście zachodzi. Nie motywuje jej kwestionowanie wykładni przepisów prawa dokonanej przez Sąd drugiej instancji. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, analiza podstaw skargi oraz motywów zaskarżonego wyroku nie prowadzi do wniosku, że doszło do naruszenia, w stopniu kwalifikowanym, prawa materialnego, którego następstwem było wydanie oczywiście nieprawidłowego rozstrzygnięcia. W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności postępowania, którą Sąd najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu w granicach zaskarżenia. Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania obu skarg kasacyjnych. Na zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy, przewidzianej w art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. doszło do obciążenia pozwanych kosztami postępowania kasacyjnego. [aw]