V K 1141/59

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia F. Korzeń. Sędziowie: M. Stępczyński, A. Janowski (sprawozdawca). Prokurator: T. Matysik.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza B. oskarżonego z art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 69), po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Powiatowego w Białogardzie z dnia 19 lutego 1959 r., na zasadzie art. 394-396, 400, 383 pkt 3, 388 § 1 k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneZaskarżony wyrokiem Tadeusz B. uniewinniony został z zarzutu zagarnięcia drzewa wartości 147 zł z lasu państwowego.Od powyższego prawomocnego wyroku Minister Sprawiedliwości wniósł rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonego Tadeusza B., w której na podstawie przepisu art. 371 pkt 2 k.p.k. zarzuca obrazę art. 299 § 1 i 4 k.p.k. przez zaniechanie odczytania na rozprawie protokołu przesłuchania oskarżonego oraz świadka K., sporządzonych w dochodzeniu, mimo że osoby te na rozprawie zeznawały inaczej, i na podstawie art. 383 pkt 3, 388 § 1 oraz art. 394 i nast. k.p.k. wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Powiatowemu w Białogardzie do ponownego rozpoznania w innym składzie.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości jest słuszna.Wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadka K. w dochodzeniu i na rozprawie są całkowicie odmienne, lecz mimo to Sąd nie odczytał materiałów dochodzenia. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego ujawnienie w takich wypadkach w trybie art. 299 § 1 i 4 k.p.k. wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków, złożonych w dochodzeniu, jest nie tylko prawem, lecz zgodnie z art. 8 k.p.k. obowiązkiem sądu, jeżeli niekorzystanie z tego prawa kolidowałoby z zasadą dążenia do wykrycia prawdy obiektywnej.Powyższe uchybienie mogło mieć wpływ na treść wyroku, albowiem wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadka K., złożone na rozprawie, powinny być - po skonfrontowaniu z materiałami dochodzenia przez sąd I instancji - rozważone pod kątem widzenia ich wiarygodności i dopiero wówczas sąd orzekający będzie mógł powziąć decyzję co do winy bądź też jej braku u sprawcy. Przed dopełnieniem tego obowiązku wydanie wyroku być musi uznane za przedwczesne.Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.