V K 1406/59

SentencjaSąd Najwyższy ma posiedzeniu niejawnym w sprawie Jerzego K., osk. z art. 275 § 1 k.k., po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej, założonej przez Ministra Sprawiedliwości od wyroku Sądu Powiatowego w Gdyni z dnia 17 czerwca 1959 r., na podstawie art. 394-396, 400, 383 pkt 3, 388 § 1 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Powiatowemu w Gdyni.Uzasadnienie faktyczneRewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości wyrokowi Sądu Powiatowego w Gdyni z dnia 17 lipca 1959 r. w sprawie Jerzego K. zarzuca obrazę art. 378 § 1 lit. d k.p.k. i wnosi, po uzupełnieniu przewodu sądowego przez ujawnienie wyciągu aktu urodzenia osk. Jerzego K., o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Powiatowemu w Gdyni.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wyrokiem Sądu Powiatowego w Gdyni z dnia 17 lipca 1959 r. osk. Jerzy K. skazany został za przestępstwo z art. 257 § 1 k.k. na 6 miesięcy więzienia.Jak wynika z akt sprawy, w toku postępowania przygotowawczego, a następnie sądowego, nie ustalono dokładnie w myśl przepisu art. 74 k.p.k. tożsamości osk. Jerzego K. i przyjęto, że urodził się on dnia 8 stycznia 1941 r., zatem w dniu popełnienia przestępstwa (22 marca 1959 r.) miał ukończonych 17 lat życia.Z urzędowego wyciągu aktu urodzenia Jerzego K. wynika jednak, że urodził się on dnia 8 stycznia 1943 r., zatem w momencie popełnienia przestępstwa i obecnie jest on nieletnim.Ponieważ zaś osk. Jerzy K. występował przed Sądem Powiatowym w Gdyni bez obrońcy, choć udział obrońcy był konieczny w myśl przepisu art. 79 § 1 lit. d k.p.k., przeto uchybienie powyższe skutkuje uchylenie zaskarżonego wyroku w trybie art. 371 § 1 k.p.k. Ponadto należy stwierdzić, że skazanie Jerzego K. na karę więzienia stanowi obrazę prawa materialnego, mianowicie art. 70 k.k., co także powoduje uchylenie zaskarżonego wyroku.Niezależnie od powyższych zarzutów Sąd Najwyższy zauważa, że w aktach sprawy znajduje się wyciąg z protokołu posiedzenia niejawnego Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 1959 r., z którego wynika, że sąd postanowił nie uwzględnić wniosku prokuratora o wznowienie postępowania, albowiem okoliczność, iż oskarżony w chwili popełnienia przestępstwa był nieletni, "nie stanowi o jego niewinności", a fakt niepowołania obrońcy na rozprawę w Sądzie Powiatowym stanowi bezwzględny zarzut rewizyjny i można uchybienie to usunąć tylko w trybie rewizji nadzwyczajnej.Stanowisko powyższe w części dotyczącej przedłożenia wyciągu aktu urodzenia i uznania go za dowód nieznany w rozumieniu art. 463 k.p.k. uznać należy za błędne, albowiem wyciąg z aktu urodzenia, wskazujący na nieletniość, jest dowodem nowym, gdyż znajomość tej okoliczności skutkowałaby nie tylko wezwanie, zgodnie z treścią art. 79 § 1 lit. a k.p.k., obrońcy do sprawy, ale ponadto sąd nie wymierzyłby kary w granicach art. 257 § 1 k.k., lecz środki wychowawczo-poprawcze, przewidziane w rozdziale XI KKWyciąg z aktu urodzenia w niniejszym wypadku jest więc dowodem nowym - nieznanym ani sądowi, ani prokuratorowi, gdyż bez tego dowodu, jak to wynika z akt sprawy, wymierzono oskarżonemu karę przewidzianą dla dorosłych, podczas gdy znajomość tego dowodu nakazywała wymierzyć oskarżonemu środki wychowawczo-poprawcze, przewidziane dla nieletnich.Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 23 marca 1954 r. III KO 14/54 w materii tej wyjaśnił, że skazanie za przestępstwo cięższe w rozumieniu przepisu art. 463 k.p.k. następuje również i wtedy, gdy należało zastosować łagodniejsze zagrożenie karne, wynikające z przepisów części ogólnej k.k.W niniejszej sprawie, jak to wynika z powyższego, należało w prawidłowych warunkach wymierzyć oskarżonemu Jerzemu K. karę na podstawie art. 70 lub 71 k.k., a zatem zaskarżony wyrok ostać się wie może.Z powyższych zasad orzeczono jak w sentencji.