V K 71/60

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Franciszka K. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 3 września 1959 r. utrzymującego w mocy wyrok Sądu Powiatowego w Gostyniu z dnia 3 marca 1959 r. na podstawie art. 394-396, 400, 383 pkt 3 i 388 § 1 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu i sprawę przekazał temu Sądowi jako rewizyjnemu do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Powiatowego w Gostyniu z dnia 3 marca 1959 r. oskarżony Franciszek K. został uznany za winnego tego, że jako główny księgowy Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w P. w czasie od lipca 1957 r. do końca 1957 r. wbrew Uchwale Prezesa Rady Ministrów "W sprawie obowiązków i uprawnień głównych księgowych" nie dopełnił ze szkodą dla interesu publicznego obowiązku uwzględnienia przy rozliczeniu sklepu obuwniczego GS w P. konta 041 oraz przez zaniechanie prowadzenia analityki tegoż konta umożliwił ukrycie powstałego niedoboru w tymże sklepie na sumę 10.893,74 zł, czym działał na szkodę Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w P. - i za czyn ten na podstawie art. 286 § 1 k.k. został skazany na 1 rok więzienia.Sąd Wojewódzki w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy na skutek rewizji oskarżonego Franciszka K., wyrokiem z dnia 3 września 1959 r. zaskarżony wyrok Sądu Powiatowego w G. utrzymał w mocy.Od powyższego wyroku Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu założył rewizję nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości.Rewizja zarzuca obrazę art. 380 § 1 k.p.k. przez niezawiadomienie obrońcy o terminie rozprawy rewizyjnej w dniu 3 września 1959 r., podczas której przeprowadzono uzupełniający dowód z opinii biegłego sądowego w nieobecności obrońcy i oskarżonego, przy czym okoliczność ta, naruszająca prawa oskarżonego do obrony, mogła mieć wpływ na treść wyroku rewizyjnego.W konkluzji rewizja nadzwyczajna wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania rewizji oskarżonego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Na rozprawie rewizyjnej w dniu 12 czerwca 1959 r. zgłosił się jako obrońca oskarżonego adwokat Zbigniew K. W dniu tym Sąd Wojewódzki postanowił uzupełnić przewód sądowy przez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego i w tym celu rozprawę odroczył, zarządzając obowiązkowe stawiennictwo oskarżonego na następny termin. Nowy termin wyznaczono na 3 września 1959 r. z tym, że przez przeoczenie nie zawiadomiono o nim obrońcy oskarżonego, naruszając przez to przepis art. 380 § 1 k.p.k. Na rozprawę w dniu 3 września 1959 r. nie stawił się również oskarżony Franciszek K., któremu doręczono wezwanie w sposób zastępczy. Sąd rewizyjny przeprowadził uzupełnienie przewodu sądowego w nieobecności obrońcy i oskarżonego, którego stawiennictwo było obowiązkowe. Postępowanie to faktycznie pozbawiło oskarżonego możności obrony swych praw, wynikających z przepisów art. 297 § 1 k.p.k. - w związku z art. 282 § 1 k.p.k. i mogło mieć wpływ na treść wyroku rewizyjnego.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.