V K 795/61

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Mirosława O., oskarżonego z art. 27 k.k. w związku z art. 1 § 1 i art. 6 lit. a ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. z 1959 r. Nr 36, poz. 228) po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy - Ośrodek w Toruniu z dnia 18 maja 1961 r. na podstawie art. 394-396, 400 k.p.k. rewizję nadzwyczajną pozostawił bez uwzględnienia (...).Uzasadnienie faktyczneMirosław O. po ponownym rozpoznaniu sprawy w I instancji w części go dotyczącej - wyrokiem Sądu Powiatowego we Włocławku z dnia 23 czerwca 1960 r. został skazany z art. 27 k.k. w związku z art. 1 § 1 i art. 6 lit. a ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. z 1959 r. Nr 36, poz. 228) za to, że działając wspólnie i w porozumieniu ze współoskarżonym Franciszkiem Cz. pomógł mu w dokonaniu kradzieży 1 belki drewnianej wartości około 55 zł - na karę 6 miesięcy więzienia i 100 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 5 dni więzienia.Sąd Wojewódzki w Bydgoszczy - Ośrodek w Toruniu, po rozpoznaniu rewizji oskarżonego Mirosława O. wyrokiem z dnia 18 maja 1961 r. - zaskarżony wyrok uchylił i umorzył 'postępowanie w sprawie na zasadzie art. 49 k.p.k.Współoskarżony Franciszek C, przy rozpoznaniu merytorycznym sprawy po raz pierwszy w Sądzie Powiatowym we Włocławku, wyrokiem z dnia 10 listopada 1959 r. - został skazany z art. 23 w związku z art. 1 § 2 cytowanej ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. na karę jednego tygodnia aresztu i 100 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 5 dni aresztu. Wyrok ten w części dotyczącej oskarżonego Franciszka C. uprawomocnił się w pierwszej instancji.Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej założył rewizję nadzwyczajną od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy - Ośrodek w Toruniu - jako rewizyjnego z dnia 18 maja 1961 r. w sprawie Mirosława O., oskarżonego z art. 27 k.k. w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. z 1959 r. Nr 36, poz. 228).Rewizja nadzwyczajna zarzuca:Błędną ocenę okoliczności faktycznych, przyjętych za podstawę wyrobu, polegającą na niesłusznym uznaniu, że czyn zarzucany oskarżonemu przedstawia znikome społeczne niebezpieczeństwo, do czego nie dały podstaw zebrane w sprawie dowody - a co doprowadziło do bezzasadnego umorzenia postępowania w sprawie w części dotyczącej oskarżonego Mirosława O.W konkluzji rewizja wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w Bydgoszczy - Ośrodek w Toruniu - jako rewizyjnemu - do ponownego rozpoznania w innym składzie sądzącym.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna nie jest słuszna.Z przepisu art. 49 k.p.k. nie wynika, by nie mógł on być zastosowany wobec recydywistów, popełniających czyn o znikomym niebezpieczeństwie społecznym. Sąd Wojewódzki przekonywująco uzasadnił, iż pomoc oskarżonego, polegająca na podaniu współoskarżonemu Franciszkowi C. krawężnika o wartości 55 zł - była czynem o znikomym niebezpieczeństwie społecznym. Jeżeli się weźmie pod uwagę, że główny sprawca, który zagarnął cztery krawężniki o wartości 255 zł został skazany zaledwie na jeden tydzień aresztu i 100 zł grzywny - to należało uznać, że w tych warunkach skazanie Mirosława O. na karę 6 miesięcy bezwzględnego więzienia nie oddziałało by na niego wychowawczo, a raczej odczute by zostało przezeń, jak również i przez środowisko', w którym on żyje i pracuje, jako zbyt surowa i krzywdząca go kara. Jeżeli się weźmie ponadto pod uwagę, że oskarżony Mirosław O. przez okres blisko czterech lat od chwili zwolnienia go z więzienia prowadził się nienagannie - to należy dojść do wniosku, że trafna była decyzja Sądu Wojewódzkiego, stosująca wobec niego w niniejszym wypadku przepis art. 49 k.p.k. Pod wpływem tej słusznej i humanitarnej decyzji Sądu Wojewódzkiego oskarżony zupełnie się poprawił i pracuje obecnie bardzo wydajnie w Zakładach Budowlano-Remontowych PGR w S., jak o tym świadczy przedłożona na rozprawie w Sądzie Najwyższym opinia z miejsca pracy oskarżonego.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.