V KRN 177/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Budzianowski (sprawozdawca). Sędziowie: dr T. Majewski, R. Młynkiewicz.Prokurator Prokuratury Generalnej: Z. Ramos.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Franciszka K., skazanego z art. 214 § 1 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości od wyroku Sądu Powiatowego w Szprotawie z dnia 18 października 1972 r.uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 11 pkt 6 k.p.k. w związku z art. 45 § k.w. umorzył postępowanie w sprawie (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Szprotawie wyrokiem z dnia 18 października 1972 r. uznał Franciszka K. za winnego tego, że dnia 27 lipca 1972 r. w S., będąc już karany za przestępstwo przeciwko mieniu i przed upływem 5 lat od odbycia kary powyżej 6 miesięcy pozbawienia wolności, zabrał w celu krótkotrwałego użycia motorower marki "Komar" wartości 5.000 zł na szkodę Adama N., i na podstawie art. 214 § 1 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k. skazał go na 1 rok pozbawienia wolności.Od wyroku tego, który - wobec niezaskarżenia go przez strony - uprawomocnił się w pierwszej instancji, Minister Sprawiedliwości złożył rewizję nadzwyczajną na korzyść skazanego, zarzucając obrazę prawa materialnego wskutek uznania, że czyn oskarżonego stanowi przestępstwo określone w art. 214 § 1 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k., mimo iż czyn ten stanowił wykroczenie przewidziane w art. 127 § 1 k.w., i wnosząc w konkluzji o uchylenie powyższego wyroku i umorzenie postępowania w sprawie na podstawie art. 11 pkt 6 k.p.k. w związku z art. 45 § 1 k.w.Sąd Najwyższy uznał rewizję nadzwyczajną za zasadną, istotnie bowiem czyn oskarżonego nie stanowił przestępstwa określonego w art. 214 § 1 k.k., lecz wykroczenie przewidziane w art. 127 § 1 k.w.Pojazd, którego samowolnie użył Franciszek K., był motorowerem marki "Komar", nie jest zatem pojazdem mechanicznym w rozumieniu przepisów kodeksu karnego.W myśl wytycznych Sądu Najwyższego w sprawach przestępstw drogowych z dnia 22 czerwca 1963 r. (OSNKW 1963, z. 10, poz. 179) określenie "pojazd mechaniczny" obejmowało pojazdy samochodowe i maszyny samobieżne wymienione w § 1 rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 1 października 1962 r. w sprawie ruchu na drogach publicznych (Dz. U. Nr 61, poz. 295), a ponadto pojazdy szynowe i trolejbusy.Powołany w wytycznych Sądu Najwyższego przepis § 1 pkt 3 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 1 października 1962 r. nie zaliczał motoroweru do grupy pojazdów samochodowych.Rozporządzenie Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 20 lipca 1968 r. w sprawie ruchu na drogach publicznych (Dz. U. Nr 27, poz. 183; zmiana Dz. U. z 1972 r. Nr 55, poz. 382), obowiązujące od dnia 1 października 1968 r., zachowało podobną definicję pojazdu samochodowego, również wyłączając motorowery z grupy pojazdów samochodowych.W tej sytuacji zgodnie z wykładnią Sądu Najwyższego motorower nie stanowił pojazdu mechanicznego w myśl przepisów kodeksu karnego z 1932 r.Powołane wytyczne w sprawach przestępstw drogowych z 1963 r. zachowały w tym zakresie pełną skuteczność w odniesieniu do przepisów kodeksu karnego z 1969 r., w związku z czym przyjąć należy, że powołane w przepisie art. 214 § 1 k.k. określone "pojazd mechaniczny" nie dotyczy motoroweru. Brak więc podstaw do potraktowania czynu Franciszka K. jako występku kwalifikowanego z tego przepisu, natomiast czyn jego stanowił wykroczenie przewidziane w art. 127 § 1 k.w.Zważywszy jednak, że wykroczenia tego dopuścił się oskarżony dnia 27 lipca 1972 r. i że od czasu jego popełnienia upłynęło przeszło 6 miesięcy, postępowanie w sprawie podlega umorzeniu na podstawie art. 11 pkt 6 k.p.k. w związku z art. 45 § 1 k.w.Dlatego też rewizję nadzwyczajną należało uwzględnić i orzec zgodnie z jej wnioskiem.