VI KO 18/63

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym, po rozpoznaniu wniosku Sądu Wojewódzkiego o rozstrzygnięcie następującej kwestii prawnej, wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy małżonka nie pozostająca od dłuższego czasu w faktycznej wspólnocie małżeńskiej może być uważana za członka rodziny w rozumieniu art. 23 ustawy z 10.XII.1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu"postanowił odmówić udzielenia odpowiedzi.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy miał już sposobność określenia pojęcia członka rodziny w rozumieniu art. 10 ustawy z 27.IV.1956 r. o zwalczaniu alkoholizmu, tj. przepisu o treści analogicznej do art. 23 ustawy z 10.XII.1959 r. Mianowicie w postanowieniu z dnia 27.VI.1957 r. (I. KO 52/57), Sąd Najwyższy wyjaśnił, iż przez członka rodziny, o którym mowa w art. 10 powołanej wyżej ustawy, "rozumieć należy osobę pozostającą ze sprawcą w stosunku pokrewieństwa, małżeństwa, konkubinatu, powinowactwa, przysposobienia lub opieki i znajdującą się ze sprawcą we wspólności mieszkaniowej lub w zakresie gospodarstwa domowego albo w innej podobnej trwałej więzi faktycznej, dającej sprawcy sposobność do znęcania się w stanie nietrzeźwości".Jak widać z przytoczonego fragmentu, warunek małżeństwa musi występować kumulatywnie z warunkiem wspólności mieszkaniowej lub wspólności w zakresie gospodarstwa domowego, albo w innej podobnej trwałej więzi faktycznej.Warunek istnienia małżeństwa w przedstawionym przez Sąd Wojewódzki przypadku zachodzi, brak natomiast faktu wspólności mieszkaniowej lub w zakresie gospodarstwa domowego. Rzeczą Sądu jednak winna być ocena, czy niesporny fakt, iż pokrzywdzona wychowywała dziecko, którego ojcem był oskarżony i że oskarżony co pewien czas odwiedzał je w mieszkaniu pokrzywdzonej i przy tej okazji urządzał awantury - stanowi ową trwałą więź faktyczną, dającą oskarżonemu sposobność do znęcania się pod wpływem alkoholu nad członkiem swej rodziny. Ocena ta odnosi się do dziedziny faktów i w związku z tym nie zachodzi potrzeba nowej zasadniczej wykładni ustawy w rozumieniu art. 390 § 1 k.p.k.