WR 242/90

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 6 września 1990 r. na rozprawie sprawy junaka Piotra G., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo z art. 208 kk na karę 1 roku pozbawienia wolności i 50 000 zł grzywny, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Marynarki Wojennej w G. z dnia 14 maja 1990 r. - kierując się przepisami art. 386 § 1 kpk oraz art. 547 § 3 kpk - orzekł zaskarżony wyrok utrzymać w mocy (...).Uzasadnienie faktycznePowołanym na wstępie wyrokiem junak Piotr G. skazany został za to, że 1 kwietnia 1990 r., znajdując się pod działaniem alkoholu, dokonał kradzieży z włamaniem do kantyny Wojskowej Centrali Handlowej w ten sposób, że posiadanym prętem metalowym wyłamał pilśniową płytę zabezpieczającą otwór służący do zwrotu używanych naczyń w tej kantynie, a następnie wybił w nim szybę, po czym tamtędy właśnie dostał się do wnętrza wspomnianej kantyny, skąd zagarnął w celu przywłaszczenia kalkulator elektryczny, pieniądze w kwocie 1500 zł oraz 25 paczek papierosów "Wiarus", 20 paczek papierosów "Kapitan", 20 paczek papierosów "Caro", 6 paczek papierosów "Popularne", 4 paczki papierosów "Nord", 3 paczki orzeszków ziemnych, 2 paczki herbaty ekspresowej "Dragon", 70 sztuk gumy do żucia "Donald", 70 sztuk żyletek "Polsilver", 5 sztuk czekolady i 1 krem do golenia, łącznej wartości 322 640 zł na szkodę Wojskowej Centrali Handlowej.Wyrok ten zaskarżył obrońca, zarzucając wymierzenie rażąco niewspółmiernej kary pozbawienia wolności, w szczególności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja obrońcy nie jest zasadna.Wszelkie okoliczności wskazane przez obrońcę w rewizji, aczkolwiek prawdziwe, nie mogą powodować skutku, którego domaga się obrońca, a więc warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.Obrońca przy tym przecenił wartość wymienionych przez siebie okoliczności łagodzących. Dotyczy to w szczególności przyznania się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa. Fakt ten miał miejsce dopiero po ujawnieniu w toku dochodzenia osoby sprawcy i zabezpieczenia dowodów potwierdzających fakt, że to on dokonał włamania do kantyny. W tych warunkach przyznanie się oskarżonego nie miało doniosłego znaczenia.Podobnie rzecz się ma z mankamentami psychicznymi oskarżonego, skoro nie mogły w jego wypadku mieć wpływu na ograniczenie zdolności rozumienia znaczenia czynu ani też pokierowania swoim postępowaniem. Ograniczone zaś zdolności adaptacyjne mogły mieć znaczenie na przykład przy przestępstwach związanych ze służbą, lecz nie przy przestępstwach pospolitych.Reasumując stwierdzić należy, że sąd pierwszej instancji w prawidłowy sposób ocenił całokształt okoliczności łagodzących i właściwie je wykorzystał, skoro wymierzył oskarżonemu karę w najniższym wymiarze przewidzianym w ustawie za tego rodzaju przestępstwo (...).