WR 3/90

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk E. Zawiłowski. Sędziowie: ppłk E. Matwijów (sprawozdawca), ppłk J. Steckiewicz.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk P. Tomaszewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 1990 r. sprawy Sławomira P., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 303 § 3 k.k. w zw. z art. 250 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL na kary 1 roku pozbawienia wolności oraz podania wyroku do publicznej wiadomości, z powodu rewizji, wniesionej przez prokuratora na niekorzyść oskarżonego, od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 11 grudnia 1989 r.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżony został rewizją prokuratora na niekorzyść oskarżonego. W rewizji tej podnosi się zarzut wymierzenia oskarżonemu rażąco łagodnej kary w stosunku do stopnia społecznego niebezpieczeństwa przypisanego mu czynu (art. 387 pkt 4 k.p.k.) i w związku z tym wnosi o zmianę tego wyroku przez podwyższenie kary do 2 lat pozbawienia wolności.Po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który na rozprawie rewizyjnej zmodyfikował końcowy wniosek rewizji pisemnej prokuratora, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja prokuratora nie jest słuszna.Nie można bowiem podzielić stanowiska prokuratora, które wyraził on w pisemnej rewizji, jak również na rozprawie rewizyjnej, podczas której domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w celu ustalenia zamiaru oskarżonego, jaki przyświecał mu podczas bezprawnego pobytu poza oddziałem OC, a w szczególności czy nie zamierzał on trwale uchylać się od służby w obronie cywilnej...(...) Zdaniem instancji rewizyjnej, rewizja prokuratora nie może być uwzględniona także w jej zmodyfikowanej wersji, która została zaprezentowana na rozprawie rewizyjnej.Kodeks postępowania karnego w art. 397 k.p.k. wyraźnie rozróżnia rewizję co do winy i rewizję co do kary. Z zawartego w pisemnej rewizji urzędu prokuratorskiego wniosku oraz zarzutu stawianego rozstrzygnięciu sądu I instancji wynika, że rewidującemu chodziło o zmianę kary przez jej podwyższenie. Wniósł on zatem rewizję na niekorzyść oskarżonego tylko co do kary.Przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w celu ustalenia zamiaru towarzyszącego oskarżonemu podczas bezprawnego pobytu poza oddziałem, zmienił zakres zarzutu pisemnej rewizji prokuratora i wyszedł poza granice tej rewizji, przekształcając ja w rewizję co do winy. Na rozprawie rewizyjnej przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej wyszedł poza granice pisemnej rewizji, postulując rozważenie możliwości przypisania oskarżonemu popełnienia przestępstwa określonego w art. 304 § 1 k.k., zamiast w art. 303 § 3 k.k., a w związku z tym i wymierzenie znacznie surowszej kary.Skoro w świetle art. 383 § 1 k.p.k. granice dopuszczalnego orzekania na niekorzyść oskarżonego wyznaczają sądowi rewizyjnemu granice środka odwoławczego wniesionego na niekorzyść oskarżonego i tylko w ściśle określonych w ustawie wypadkach (art. 404 k.p.k.) sąd ten może wyjść poza granice środka odwoławczego już wniesionego na niekorzyść, to - jeżeli pisemna rewizja prokuratora wniesiona została na niekorzyść tylko co do kary zasadniczej - przedstawiciel urzędu prokuratorskiego na rozprawie rewizyjnej nie może skutecznie wnosić o rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego również co do winy (art. 383 § 1 k.p.k.) (...).