I DSK 14/21

Sygn. akt I DSK 14/21 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Duś (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Konrad Wytrykowski Agnieszka Inga Zielonka (ławnik Sądu Najwyższego) w sprawie obwinionego prokuratora P. C. po rozpoznaniu w Sądzie Najwyższym Izbie Dyscyplinarnej na posiedzeniu w dniu 27 stycznia 2022 r. wniosku z dnia 17 stycznia 2022 r. o przekazanie sprawy według właściwości złożonego przez prokuratora Prokuratury Regionalnej w […] R. W. – obrońcę obwinionego prokuratora P. C. na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. w zw. z art. 171 oraz art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze ( Dz.U. z 2021 r. poz. 66, dalej Prawo o prokuraturze) postanowił: I. uwzględnić wniosek o przekazanie sprawy według właściwości złożony przez obrońcę obwinionego, II. przekazać sprawę Sądowi Dyscyplinarnemu przy Prokuratorze Generalnym – do rozpoznania. UZASADNIENIE W dniu 19 lipca 2021 r. do Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej wpłynął wniosek Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla […] okręgu regionalnego o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej przeciwko prokuratorowi P. C. obwinionemu o to, że: „w okresie od 16 października 2019 r. do 16 marca 2 2020 r. w C., wówczas pełniąc funkcję Prokuratora Rejonowego w C., dopuścił się oczywistej i rażącej obrazy przepisów prawa, to jest § 64 ust. 1 i § 65 ust. 1 pkt 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (...) i art. 96 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – prawo o prokuraturze (...) w zw. z § 8 i § 15 ust. 1 Zbioru Zasad Etyki Zawodowej prokuratorów przyjętego w dniu 12 grudnia 2017 r. przez Krajową Radę prokuratorów, poprzez brak właściwego nadzoru służbowego nad czynnościami podległego asesora Prokuratury Rejonowej delegowanego do wykonywania czynności w Prokuraturze Rejonowej w C. – J. Z., wyrażający się w zaniechaniu żądania relacji o przebiegu czynności w sprawie o sygn. PR Ds. […] Prokuratury Rejonowej w C., przydzielonej w dniu 16 października 2019 r. do referatu asesor J. Z. i niezapoznawaniu się z aktami postepowania przygotowawczego do dnia 13 marca 2020 r., a nadto wydanie w dniu 16 marca 2020 r. polecenia pracownikowi sekretariatu zarejestrowania tej sprawy do jego referatu oraz odnotowania w systemie informatycznym SIP: postanowienia o wszczęciu dochodzenia datowanego 3 stycznia 2020 r., zarządzenia o powierzeniu dochodzenia datowanego 3 marca 2020 r., a przez to naruszenie zasady wykonywania czynności sumiennie i rzetelnie, tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 137 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze” ( k. 1257 – 1273 ). Wnioskiem datowanym na 17 stycznia 2022 r. prokurator Prokuratury Regionalnej w […] R. W. – będący obrońcą obwinionego prokuratora P. C. zwrócił się do Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej o przekazanie sprawy obwinionego P. C. do Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym jako sądu właściwego rzeczowo do orzekania w pierwszej instancji w niniejszej sprawie ( k. 1451 – 1452 ). Jak motywował obrońca „zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 28 stycznia 2016 roku Prawo o prokuraturze, w pierwszej instancji co do zasady orzeka Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym, a Sąd Najwyższy w składzie 2 sędziów Izby Dyscyplinarnej i ławnika Sądu Najwyższego natomiast orzeka w sprawach przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących znamiona umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego lub umyślnych 3 przestępstw skarbowych w sprawach, w których wniosek złożył Sąd Najwyższy, oraz w sprawach o których mowa w przepisie art. 137 § 1 pkt 3 ustawy.” ( k. 1351v ). W dniu 24 stycznia 2022 r., na zarządzenie przewodniczącego składu orzekającego, Sąd Najwyższy Izba Dyscyplinarna Wydział I., zwrócił się do Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej z pilną prośbą o udzielenie informacji, czy postępowanie przygotowawcze o sygn. akt PK XIV Ds. […] zostało zakończone, jeżeli nie, to na jakim jest etapie, a w szczególności jaki status posiada w nim obwiniony P. C. – zakreślając przy tym termin 2 dni od otrzymania rzeczonego pisma. Do czasu niniejszego posiedzenia odpowiedzi od Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej nie otrzymano. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Wniosek obrońcy należało uznać za zasadny i jako taki zasługiwał na uwzględnienie. Prawo o prokuraturze reguluje materię sądu właściwego do orzekania w sprawach dyscyplinarnych. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 wymienionej ustawy w sprawach dyscyplinarnych orzekają - w pierwszej instancji: 1. Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym w składzie 3 członków; 2. Sąd Najwyższy w składzie 2 sędziów Izby Dyscyplinarnej i 1 ławnika Sądu Najwyższego w sprawach przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących znamiona umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego lub umyślnych przestępstw skarbowych lub w sprawach, w których wniosek złożył Sąd Najwyższy, oraz w sprawach, o których mowa w art. 137 § 1 pkt 3; natomiast w drugiej instancji orzeka Sąd Najwyższy w składzie 2 sędziów Izby Dyscyplinarnej i 1 ławnika Sądu Najwyższego. Przywołany przepis, nie pozostawiając żadnych wątpliwości interpretacyjnych rozstrzyga wprost o właściwości rzeczowej sądów orzekających w sprawach dyscyplinarnych prokuratorów. 4 Analiza treści zarzutu wskazanego we wniosku Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla […] okręgu regionalnego o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej przeciwko prokuratorowi P. C., a także jego uzasadnienia przez pryzmat art. 145 § 1 pkt 1b rodzi uzasadnione wątpliwości, które nie pozwalają wprost na stwierdzenie, aby swoim zakresem obejmował przewinienie dyscyplinarne wyczerpujące znamiona umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego lub umyślnego przestępstwa skarbowego, a także by był skierowany w sprawie, w której wniosek złożył Sąd Najwyższy, czy w sprawie, o której mowa w art. 137 § 1 pkt 3. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału, zważyć należy, że w związku z zarzuconym obwinionemu przewinieniem dyscyplinarnym przeciwko prokuratorowi P. C. nie toczy się żadne postępowanie karne zarówno o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, jak i o umyślne przestępstwo skarbowe. W tym miejscu, Sąd Najwyższy podziela argumentację obrońcy wyrażoną we wniosku o przekazanie sprawy według właściwości wskazując, iż: „… zgodnie z przepisem art. 143 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 roku Prawo o prokuraturze, jeżeli przewinienie dyscyplinarne wyczerpuje znamiona przestępstwa, sąd dyscyplinarny wydaje zezwolenie, o którym mowa w art. 135 1 ustawy. Wobec obwinionego prokuratora P. C. przez prawie okres dwóch lat od ujawnienia przewinienia dyscyplinarnego nie skierowano do Sądu Dyscyplinarnego wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej. (…) przez okres blisko dwóch lat nie zgromadzono takiego materiału dowodowego, który dałby podstawy do sformułowania zarzutu niedopełnienia obowiązków służbowych przez prokuratora P. C. i skierowania do Sądu Dyscyplinarnego wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej.” ( k. 1451v ). Mając na względzie powyższą argumentację Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.