I K 444/51

SentencjaSąd Najwyższy przy udziale Prokuratora Generalnej Prokuratury R. P. na rozprawie rewizyjnej dnia 27 listopada 1951 r. w sprawie K. H., osk. z art. 215 § 1 k.k., po rozpoznaniu rewizji prokuratora od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. nr I. K. 3/51 z dnia 1 lutego 1951 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy, koszty postępowania rewizyjnego ponosi Skarb Państwa.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 1 lutego 1951 r. Sygn. I. K. 3/51 oskarżony H. K. uznany został za winnego przestępstwa z art. 215 § 2 k.k., popełnionego przez to, że dnia 12 lipca 1950 r. w K. - D., działając nieumyślnie spowodował niebezpieczeństwo pożaru fabryki papy K.-D. w ten sposób, że położywszy rozpalone ruszta na wentylu, odprowadzającym gorącą masę smołową do zbiornika, pozostawił je bez nadzoru, przez co ruszt spadł na pomost, zapalając leżący tam papier, od którego eksploadowały gazy nagromadzone w zbiorniku, powodując pożar hali produkcyjnej, co spowodowało stratę dla Skarbu Państwa w sumie 3.089,096 zł.Za czyn ten skazany został na 6 miesięcy aresztu z zaliczeniem okresu tymczasowego aresztowania.Od wyroku tego założył prokurator rewizję z wnioskiem o uchylenie zaskarżonego wyroku i skazanie oskarżonego z art. 215 § 1 k.k., zarzucając mylną ocenę sprawy pod względem prawnym i pod względem faktycznym przez przyjęcie, iż oskarżony działał nieumyślnie, że Sąd nie rozważył, iż udanie się oskarżonego z jednego wentyla do drugiego nie było konieczne, że wystarczyło przedmuchanie jednego wentyla i winno się ono było odbyć przy zachowaniu maksimum ostrożności. Z tych powodów - zdaniem rewizji - zachodzi po stronie oskarżonego wina umyślna w postaci dolus eventualis, - a ze względu na wielką szkodę, spowodowaną czynem, winien być oskarżony przykładnie ukarany.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja prokuratora nie jest zasadną.Sąd pierwszej instancji słusznie nie przepisał oskarżonemu działania z winy umyślnej. Jak wynika bowiem z zeznań świadka F. B., oskarżony usiłował złapać kleszczami rozpalone żelazo, które spadło na papier, - lecz zanim zdążył, nastąpił wybuch.Wszystko to trwało moment. W tym stanie rzeczy nie sposób twierdzić, że oskarżony działał chociażby w zamiarze wynikowym. Nie można też wydedukować tego zamiaru u oskarżonego z faktu, że przygotowywał drugą retortę, mimo iż w pierwszej mogło mu jeszcze starczyć smoły na pewien czas.Oskarżony miał bowiem w dniu tym pozostać na drugiej zmianie i chciał przygotować wcześniej drugą retortę, by nie mieć przerwy w pracy...Wobec powyższego należało utrzymać wyrok w mocy.Reszta orzeczeń wyroku opiera się na powołanych przepisach ustawy.