I KA 23/22

I KA 23/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 marca 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Igor Zgoliński (przewodniczący) SSN Małgorzata Bednarek (sprawozdawca) SSN Paweł Kołodziejski Protokolant Weronika Woźniak przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Departamentu do Spraw Wojskowych Zbigniewa Siejbika w sprawie mjr. J. M. oskarżonego z art. 178 a § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniach 2 sierpnia, 22 listopada, 8 grudnia 2023 r., 10 stycznia, 7 lutego 2024 r., 19 marca 2024 r. apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowy Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 4 października 2022 r., sygn. akt So 6/21, 1. zmienia zaskarżony wyrok w pkt. 1 w ten sposób, że uniewinnia oskarżonego mjr. J. M. od popełnienia zarzuconego mu czynu z art. 178a § 1 k.k. i uchyla rozstrzygnięcia zawarte w pkt. 2, 3, 5 i 6, a kosztami sądowymi w tej części obciąża Skarb Państwa; 2. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; I KA 23/22 2 3. zwalnia oskarżonego mjr. J. M. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego obciążając nimi Skarb Państwa. [J.J.] Małgorzata Bednarek Igor Zgoliński Paweł Kołodziejski UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt I KA 23/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu z 4 października 2022 r., sygnatura akt Są. 6/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia I KA 23/22 3 ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. USTALENIE FAKTÓW W ZWIĄZKU Z DOWODAMI PRZEPROWADZONYMI PRZEZ SĄD ODWOŁAWCZY I KA 23/22 4 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. Mjr J. M. Oskarżony spożył 100-150 ml wódki 40 % w dniu 16 stycznia 2021 r. pomiędzy godziną 23:00, a 23:40. W czasie spożywania alkoholu oskarżony przebywał sam. Zarówno przed wypiciem alkoholu, jak w trakcie tej czynności, oskarżony spożywał posiłek. Następnie około godziny 23:45 oskarżony kierował samochodem marki J., nr rej. […] jadąc ulicą W. w Z., po czym zatrzymał się przy sklepie monopolowym na ulicy M. w Z. Po powrocie ze sklepu i wykonaniu manewru cofania kierowca zmienił kierunek jazdy i udał się w kierunku ul. […], następnie w ul. […] ul. […]. 16 stycznia 2021 r. służbę w patrolu zmotoryzowanym na terenie miasta Z. pełnił sierż. R. O. i sierż. szt. A. B.. Około godziny 23:50 ww. funkcjonariusze dokonali kontroli pojazdu J. , nr rej. […], zatrzymując pojazd przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych na ulicy […]. wyjaśnienia oskarżonego k. 81-81 v. 2.1.1.2 Mjr J. M. W przypadku spożycia 16 stycznia 2021 r. 100-150 ml wódki, na krótko przed wyjściem z domu, stężenie alkoholu we krwi oskarżonego w momencie zatrzymania tj. 16 stycznia 2021 r. o godz. 23:50 wynosiło co najwyżej 0,45 ‰. Powyższe obliczenie zostało dokonane z uwzględnieniem wagi oskarżonego - 84 kg i wzrostu - 184 cm. W toku postępowania odwoławczego, biegła w opinii uzupełniającej rozważyła wariant spożycia przez oskarżonego wskazanej ilości alkoholu w określonym powyżej czasie. Biegła uznała, opinia toksykologiczna z dnia 10 listopada 2023 r. i opinia pisemna uzupełniająca z 29 grudnia 2023 r., k. 66-73 k. 85-88 I KA 23/22 5 przyjmując, iż oskarżony 16 stycznia 2021 r., zakończył spożywanie 100-150 ml wódki, wyszedł z domu i rozpoczął kierowanie pojazdem, stężenie alkoholu w chwili zatrzymania wyniosłoby maksymalnie 0,45 ‰. Należy wskazać, iż dokonując ww. obliczeń biegła dysponowała wynikami badań krwi oskarżonego na zawartość alkoholu pochodzącymi z pobrań z dnia 17 stycznia 2021 r. opinia ustna uzupełniająca złożona na rozprawie przed Sądem Najwyższym z dniu 7 lutego 2024 r. k. 125-127 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- ----- ------- ----- ---- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1 wyjaśnienia oskarżonego Sąd Najwyższy uznał wyjaśnienia oskarżonego złożone na etapie postępowania odwoławczego za wiarygodne, albowiem brak jest w sprawie dowodu, który by im przeczył. W toku postępowania przygotowawczego, jak i przed sądem I instancji nie przeprowadzono dowodu, który stałby w sprzeczności ze złożonymi przed sądem odwoławczym wyjaśnieniami oskarżonego co do czasu, ilości i rodzaju spożytego alkoholu w dniu 16 stycznia 2021 r. I KA 23/22 6 2.1.1.2 opinia toksykologiczna z 10 listopada 2023 r. opinia pisemna uzupełniająca z 29 grudnia 2023 r., opinia ustna uzupełniająca złożona na rozprawie przed Sądem Najwyższym w dniu 7 lutego 2024 r. Sąd Najwyższy uznał sporządzone na etapie postępowania odwoławczego opinie za jasne, spójne, logiczne i wzajemnie uzupełniające się. W sprawie brak jest dowodów umożliwiających podważenie zasadności wniosków wynikających z opinii. Biegła w nich rozważała w ramach badania retrospektywnego różne warianty dot. czasu i ilości spożytego alkoholu i posiłku. Z treści ww. opinii oraz uznanych za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego wynika, iż w przypadku spożycia przez oskarżonego 100-150 ml wódki w dniu 16 stycznia 2021 r., tuż przed rozpoczęciem kierowania pojazdem i zatrzymaniem, stężenie alkoholu w chwili zatrzymania wyniosłoby maksymalnie 0,45 ‰. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------- -------- -------- 1. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW I WNIOSKÓW Lp. Zarzut 1. 1. obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 201 § 1 k.p.k. oraz art. 170 § 1 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie opinii toksykologicznej innego biegłego, względnie instytutu ekspertyz kryminalistycznych, podczas gdy przeprowadzone w sprawie opinie biegłej z zakresu toksykologii ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny I KA 23/22 7 I.O. zawierały istotne braki i sprzeczności, które ją dyskwalifikowały i nie pozwalały na ustalenie rzeczywistego stężenia alkoholu we krwi oskarżonego w chwili kierowania przez niego samochodu osobowego w dniu 16 stycznia 2021 r. o godzinie 23:50; przede wszystkim biegła I.O. wskazując, że w materiale dowodowym brakuje wszystkich danych dla określenia retrospektywnie zawartości alkoholu we krwi oskarżonego wynikające stąd wątpliwości rozstrzygnęła na niekorzyść oskarżonego przyjmując jako jedynie wiarygodną wersję najbardziej niekorzystną dla J. M. , to znaczy, że w chwili zatrzymania oskarżonego przez Policję zawartość alkoholu we krwi oskarżonego byłą najwyższa, a potem w ciągu ponad 2 godzin spadała liniowo - do chwili pobierania próbek krwi od oskarżonego; w materiale dowodowym brak podstaw do przyjęcia takiego założenia, a biegła nie rozważając innych wariantów przebiegu krzywej zawartości alkoholu we krwi oskarżonego naruszyła także art. 5 § 2 k.p.k.; biegła co prawda wskazała, że w nie jest możliwym, aby w chwili pierwszego pobrania krwi stężenie alkoholu we krwi oskarżonego było maksymalne, ale nie rozważyła innych możliwości w szczególności tej, kiedy (przy zgromadzonym materiale dowodowym) maksymalne stężenie krwi mogło wystąpić najpóźniej między godziną 23:50 a godziną pobrania pierwszej próbki krwi od oskarżonego, czyli - 1:42 i ile to maksymalne stężenie wynosiło; niezrozumiałym jest również dlaczego biegła w swojej opinii uzupełniającej nie uwzględniła prawdziwych, obiektywnie przez lekarza potwierdzonych danych odnośnie wzrostu i wagi oskarżonego opierając się na danych podanych na miejscu pobrania krwi, mimo że niejednokrotnie zdarza się, że dane podawane przez osoby będące pod wpływem alkoholu są pomylone, a również policjanci lub medycy mogą się pomylić zapisując je w pośpiechu; biegła przy wyborze I KA 23/22 8 najniekorzystniejszej dla oskarżonego wersji zdarzeń powołała się na subiektywną, dowolną ocenę pozostałego materiału dowodowego (wypowiedzi świadków o zapachu alkoholu, rzekomy nietypowy styl jazdy oskarżonego ), które są zawodne i nie mogą stanowić podstaw do ustalenia stężenia alkoholu we krwi człowieka, należy przy tym zauważyć, że nielogicznym jest powoływanie się na rzekomy opis zachowania oskarżonego w chwili przebywania w szpitalu przy pobraniu pierwszej próbki krwi jako - dowód jego znacznego stanu nietrzeźwości, albowiem w chwili pobierania pierwszej próbki krwi - zawartość alkoholu we krwi oskarżonego wynosiła 0,47 ‰, zatem znajdował się on wówczas w stanie po użyciu alkoholu, co podważa uproszczone wnioskowania biegłej, zaakceptowane przez Sąd; Sąd w niniejszej sprawie bezkrytycznie zaakceptował opinie biegłej I. O. oddalając wniosek obrony o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii co miało wpływ na treść wyroku, albowiem Sąd ustalił w wyroku, że oskarżony w chwili poruszania się samochodem miał 0,87‰ alkoholu we krwi, podczas gdy ustalenie to jest co najmniej przedwczesne, albowiem opinia toksykologiczna zawiera istotne braki i bardziej prawdopodobnym jest to, że oskarżony miał znacznie niższe stężenie alkoholu we krwi, aniżeli to ustaliła biegła, co może mieć wpływ na zastosowaną sankcję karną wobec mjr. J. M.; 2. rażąco surowych kar i środków karnych za oba czyny, podczas gdy okoliczności czynu i właściwości osobiste oskarżonego przemawiają za warunkowym umorzeniem postępowania i orzeczenie co najwyżej rocznego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym; okolicznościami tymi są zawartość alkoholu we krwi oskarżonego, która była istotnie niższa niż jeden promil, późna pora poruszania się ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny I KA 23/22 9 samochodem przez oskarżonego i mały ruch pojazdów, który występuje w Z. o tej porze, fakt przyznania się przez oskarżonego do zarzucanych mu czynu, przeproszenie pokrzywdzonych, brak jakichkolwiek trwałych negatywnych następstw czynu oskarżonego dla pokrzywdzonych, dotychczasowa wieloletnia, nienaganna służba jako żołnierza zawodowego, a zatem incydentalny charakter czynu oskarżonego oraz negatywne konsekwencje, jakich mjr J. M. doznał na skutek samego postępowania (brak awansów, brak wypłaty wielu dodatków do pensji); okoliczności te wskazują, że cele postępowania karnego będą osiągnięte już w przypadku orzeczenia warunkowego umorzenia postępowania na stosowny okres próby. Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut z pkt. 1 apelacji okazał się zasadny w zakresie w jakim obrońca wskazywał na istotne braki i sprzeczności w treści opinii sporządzonych na etapie postępowania przygotowawczego oraz przed sądem I instancji (opinia nr 26147/03/21 z 2 czerwca 2021 r., uzupełniona następnie opinią 30134/02/22 z 7 lipca 2022 r.), które wynikały zdaniem obrońcy z braku rozważenia przez biegłą różnych wariantów przebiegu krzywej zawartości alkoholu we krwi oskarżonego. Analiza treści dotychczas sporządzonych w sprawie opinii doprowadziła Sąd Najwyższy do uznania, iż w sprawie zachodzi konieczność uzupełniania postępowania dowodowego. W pierwszej sporządzonej w sprawie opinii nr 26147/03/21 biegła uznała, iż stężenie alkoholu we krwi oskarżonego w chwili zatrzymania wyniosło 0,84 ‰. Wskutek wątpliwości zgłaszanych przez obrońcę w toku przed sądem I instancji dopuszczono dowód z opinii uzupełniającej. Z treści opinii uzupełniającej nr […] wynikała z kolei wątpliwość co do prawidłowości metodologii przyjmowania przez biegłą danych umożliwiających ustalenie poziomu alkoholu za pomocą badania retrospektywnego. Wobec powyższego, Sąd Najwyższy dopuścił na podstawie art. 201 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. dowód z opinii uzupełniającej biegłej I.O. Biegła w toku postępowania przed Sądem Najwyższym sporządziła trzy opinie uzupełniające. I KA 23/22 10 W dwóch pierwszych podtrzymała swoją opinię złożoną na etapie tak postępowania przygotowawczego, jak i w toku postępowania przed sądem I instancji. Natomiast w toku przesłuchania na rozprawie w dniu 8 grudnia 2023 r. i 7 lutego 2024 r., na wniosek obrońcy oskarżonego biegła rozważała wynikający z wyjaśnień mjr. J. M. wariant zakładający spożycie przez niego alkoholu w postaci wódki w ilości 100-150 ml tuż przed zatrzymaniem. W efekcie swoich rozważań biegła wprost wskazała, że przy tych założeniach należy przyjąć, iż w chwili zatrzymania oskarżonego stężenie alkoholu etylowego w jego krwi wyniosło 0,45 ‰. Z powyższego wynika, iż ze sporządzonych w sprawie opinii toksykologicznych dotyczących ustalenia poziomu alkoholu we krwi oskarżonego w oparciu o badanie retrospektywne, można równolegle wyprowadzić co najmniej dwie równorzędne wersje możliwego przebiegu zdarzenia, co do kluczowego z perspektywy przypisania oskarżonemu sprawstwa czynu z art. 178 a § 1 k.k. ustalenia, czy oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości prowadząc pojazd mechaniczny w dniu 16 stycznia 2021 r. Podstawę pierwszej wersji stanowiły opinie toksykologiczne sporządzone w toku postępowania przygotowawczego oraz przed sądem I instancji, na podstawie których przyjęto, że oskarżony w chwili zatrzymania znajdował się w stanie nietrzeźwości (0,84 ‰ alkoholu we krwi). Podstawą dowodową drugiej wersji były wyjaśnienia oskarżonego złożone w toku postępowania odwoławczego oraz sporządzona w oparciu o nie opinia uzupełniająca biegłej z zakresu toksykologii. W związku z powyższym wobec zaistnienia dwóch równoprawnych wersji przebiegu zdarzenia, stwierdzić należy, że w sprawie wystąpiły wątpliwości o nieusuwalnym charakterze, gdyż wyczerpano wszystkie możliwości dowodowe w sprawie – co zgodnie z treścią art. 5 § 2 k.p.k., należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego, realizując tym samym jedną z podstawowych zasad procesu karnego. Wśród znamion występku z art. 178 a § 1 k.k. jest znamię stanu nietrzeźwości w chwili prowadzenia pojazdu. Ustawodawca w art. 115 § 16 k.k. wyznaczył ją na poziomie przekraczającym 0,5 ‰ alkoholu we krwi. Wątpliwości w tym obszarze mają więc kluczowe znaczenie dla przypisania odpowiedzialności karnej oskarżonemu w niniejszej sprawie, a ich nieusuwalność skutkować musi uniewinnieniem oskarżonego mjr. J. M. od zarzucanego mu czynu z art. 178 a § 1 k.k. W tym miejscu wskazać należy, że Sąd Najwyższy miał w polu widzenia fakt, iż zachowanie oskarżonego I KA 23/22 11 wypełniło znamiona wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. Jednakże w dniu wyrokowania doszło do przedawnienia jego karalności (art. 45 § 1 k.w.). Czyn bowiem miał miejsce w dniu 16 stycznia 2021 r., wszczęcia postępowania miało miejsce 18 lutego 2021 r., wyrok w II instancji zapadł zaś 19 marca 2024 r. Zmiana wyroku Sądu I instancji w powyższym zakresie skutkowała koniecznością uchylenia pkt. 2, 3, 5 i 6, a co za tym idzie również orzeczenia o karze łącznej. Bezzasadny natomiast okazał się zarzut z pkt. 2 apelacji w zakresie przypisanego oskarżonemu występku opisanego w pkt. II części wstępnej wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu. Karę grzywny orzeczoną za przypisany oskarżonemu w pkt. 4 występek nie można uznać za karę rażącą niewspółmiernie wysoką. Wymierzona została w dolnych granicach ustawowego zagrożenia w oparciu o przepis art. 37 a § 1 k.k. Wojskowy Sąd Okręgowy wymierzając ją uwzględnił wszystkie okoliczności podnoszone przez skarżącego, które wiązały się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami wymiaru kary, w tym dotychczasowy wzorowy przebieg służby oskarżonego, przyznanie się do winy i przeproszenie pokrzywdzonych. Słusznie przy tym sąd I instancji wskazał, że w okolicznościach sprawy czyn charakteryzował się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Wniosek Warunkowe umorzenie postępowania na stosowny okres próby, bez orzekania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym lub przy orzeczeniu tego zakazu jedynie na okres jednego roku ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek o zmianę wyroku poprzez warunkowe umorzenie postępowania był niezasadny, natomiast wyrok został zmieniony w zakresie czynu z pkt. 1 wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego poprzez uniewinnienie oskarżonego z przyczyn wskazanych powyżej. Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do warunkowego umorzenia postepowania w zakresie czynu z pkt. 4 zaskarżonego wyroku, uznając, że stopień winy oskarżonego i społeczna szkodliwość czynu temu przeczy. Mimo nienagannego I KA 23/22 12 przebiegu służby oraz przeproszenia pokrzywdzonych, stopień winy i społeczna szkodliwość czynu jakiego oskarżony się dopuścił, należy uznać za znaczny. Podkreślenia wymaga, że oskarżony będąc żołnierzem zawodowym znieważał funkcjonariuszy innych służb mundurowych, w celu zaniechania przez nich prawnych czynności służbowych. Jest to zachowanie dalece odbiegające od wzorców postępowania żołnierza. Należy zwrócić przy tym uwagę na wewnętrzną sprzeczność apelacji obrońcy oskarżonego w tym zakresie. Z jednej strony bowiem obrońca wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie obarczone jest rażącą niewspółmiernością orzeczonej kary grzywny, z drugiej zaś złożył wniosek o warunkowe umorzenie postępowania względem oskarżonego – nie wskazując w treści zarzutu na błędną ocenę okoliczności, o których mowa w art. 66 § 1 k.k. Złożony wniosek nie odpowiadał więc treści podniesionego zarzutu. 1. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------- 2. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd utrzymał w mocy rozstrzygnięcie co do czynu z pkt. 4 wyroku i rozstrzygnięcia o kosztach sądowych postępowania przed sądem I instancji. I KA 23/22 13 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W zakresie czynu przypisanego w pkt. 4 wyroku skarżący zarzucił rażącą surowość orzeczonej w tym zakresie kary. Z uwagi na bezzasadność tego zarzutu w tej części utrzymano wyrok w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Zmieniono zaskarżony wyrok, w ten sposób, że: uniewinniono oskarżonego od popełnienia czynu przypisanego w pkt. 1 wyroku, co skutkowało uchyleniem orzeczenia w przedmiocie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (pkt 2 wyroku), rozstrzygnięcia o świadczeniu pieniężnym (pkt 3 wyroku), środka karnego o podaniu wyroku do publicznej wiadomości (pkt 5 wyroku) oraz uchylenia rozstrzygnięcia o karze łącznej (pkt 6 wyroku). Zwięźle o powodach zmiany Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia doprowadziła do ustalenia, że wbrew stanowisku Wojskowego Sądu Okręgowego mjr J. M. nie wyczerpał ustawowych znamion przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k. Działając w granicach określonych w art. 433 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy uniewinnił oskarżonego od popełniania przestępstwa przypisanego w pkt. 1 zaskarżonego wyroku, z przyczyn wskazanych powyżej. Zmiana wyroku w pkt. 1 doprowadziła do uchylenia rozstrzygnięć z pkt. 2, 3, 5, 6 wyroku. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia I KA 23/22 14 --------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------- 4.1. ---------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ------------- I KA 23/22 15 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------- -------------------- 1. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 1, 3 Na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. w zakresie w jakim oskarżony został uniewinniony a wyrok uchylony w pkt 2,3,5 i 6 kosztami sądowymi obciążono Skarb Państwa. W pozostałym zakresie na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolniono mjr. J. M. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego obciążając nimi Skarb Państwa. 2. PODPIS SSN Małgorzata Bednarek SSN Igor Zgoliński SSN Paweł Kołodziejski [J.J.] [ms] I KA 23/22 16