I KK 250/23

I KK 250/23 POSTANOWIENIE Dnia 13 września 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 września 2023 r. sprawy J. S. skazanego z art. 158 § 1 k.k. i.in., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt II AKa 357/21, utrzymującego wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 23 lipca 2021 r., sygn. akt III K 118/21, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE J. S. został skazany wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 23 lipca 2021 r., sygn. akt III K 118/21, na karę 3 lat pozbawienia wolności za to, że w nocy z 25 na 26 sierpnia 2020 r. w W. wziął udział w bójce, podczas której zadawano uderzenia i kopnięcia po całym ciele H. S. i G. K., w wyniku których H. S. odniósł obrażenia w postaci wieloodłamowego złamania paliczka bliższego palca III stopy prawej oraz obrzęku na stopie prawej, naruszające czynności narządów jego ciała i rozstrój zdrowia na czas powyżej dni siedmiu, a G. K. odniósł obrażenia w postaci podbiegnięcia krwawego i obrzęku na nosie, obrzęku i otarcia błony I KK 250/23 2 śluzowej na wardze dolnej, obrzęku na grzbiecie, otarcia naskórka i obrzęku na barku prawym, otarć naskórka, podbiegnięć krwawych i obrzęków na łokciu i przedramieniu prawym i ręce prawej, otarć naskórka na kończynie górnej lewej, podbiegnięć krwawych i obrzęków na udzie prawym i stopie prawej oraz podbiegnięcia krwawego i obrzęku na udzie lewym, naruszające czynności narządów jego ciała i rozstrój zdrowia na czas poniżej dni siedmiu, co naraziło H. S. na nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 k.k., a ponadto, podczas ww. bójki, działając umyślnie w zamiarze bezpośrednim, odgryzł H. S. fragment ucha lewego, powodując u niego obrażenia w postaci rany kąsanej małżowiny usznej lewej ze znacznym ubytkiem małżowiny, powodując u H. S. ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci trwałego i istotnego zeszpecenia, to jest za czyn z art. 158 § 1 k.k. i art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońców oskarżonego i współoskarżonych, wyrokiem z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt II AKa 357/21, utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji. Obrońca skazanego wniósł kasację od wyroku Sądu odwoławczego, zaskarżając go w całości i zarzucając mu: I. naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. poprzez dopuszczenie się uchybienia w postaci nieprawidłowej i nierzetelnej kontroli odwoławczej polegającej na: a) zaaprobowaniu oceny dowodów sprzecznej z art. 7 k.p.k. dokonanej przez Sad a quo, a to: - poprzez przyznanie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych G. K. oraz J. S. praktycznie w całości, bez uwzględnienia okoliczności świadczących na korzyść oskarżonego J .S.; - wskazanie, iż zeznania świadka K. P. świadczą o tym, iż J. S. wypowiadał wobec pozostałych oskarżonych słowa wzywające do bójki i konfrontacji fizycznej, co nie znajduje potwierdzenia w zeznaniach składanych przez świadka zarówno w postępowaniu przygotowawczym oraz w sądowym; - nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do przebiegu zdarzeń opisanych w uzasadnieniu orzeczenia Sądu I instancji na korzyść oskarżonego, pomimo, iż zebrane dowody za tym przemawiały; I KK 250/23 3 b) zaaprobowaniu dokonanego przez Sad a quo ustalenia stanu faktycznego na podstawie niekompletnego materiału dowodowego poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, których przeprowadzenie mogło mieć istotny wpływ na wymiar kary, a to: - ponownego przesłuchania świadka zdarzenia K. P. na okoliczność przebiegu zdarzenia; - przesłuchania świadka funkcjonariusza policji Ł. K., który dokonywał oględzin mieszkania przy ul. […] w W., na okoliczność stanu mieszkania, tj. stanu zniszczeń w mieszkaniu; - zwrócenia się do ZOZ- u o wskazanie nazwisk ratowników, którzy udzielili pomocy oskarżonemu H. S. i przekazanie rozmowy telefonicznej, kiedy H. S. wzywał pogotowie ratownicze celem ustalenia, czy ww. osoby mają wiedzę na temat przebiegu zdarzenia, którą mogły uzyskać w kontakcie z oskarżonymi bezpośrednio po zdarzeniu; a w konsekwencji II. naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegające na uchybieniu prawidłowej kontroli odwoławczej, poprzez nierozważenie wniosków odwoławczych dotyczących poprawienia błędnej kwalifikacji prawnej czynu i przyjęciu, że oskarżony J. S. działał w obronie koniecznej oraz zmianę wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu poprzez uniewinnienie oskarżonego J. S. od zarzucanych mu czynów. Podnosząc powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, toteż podlega rozpoznaniu i oddaleniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Podniesione w kasacji zarzuty nie mają charakteru kasacyjnego. Skarżący pod pozorem naruszenia przepisów prawa procesowego kwestionuje bowiem dokonaną przez Sąd I instancji (zaakceptowaną przez Sąd odwoławczy) oceną I KK 250/23 4 zebranych w sprawie dowodów oraz poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne. Tymczasem w kasacji, która przysługuje stronie od prawomocnych orzeczeń sądów odwoławczych kończących postępowania karne, skutecznie mogą być podniesione jedynie uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k. lub stanowiące inne rażące naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Z samej istoty kasacji wynika zaś, że nie może ona być oparta na zarzucie błędu w ustaleniach faktycznych i to zarówno podniesionym wprost, jak również – jak w niniejszej sprawie – w celu obejścia tego zakazu - pod pozorem naruszenia przepisów prawa procesowego lub materialnego (art. 523 § 1 k.p.k.). Unormowanie to jest racjonalne, jako że nie jest przecież celem postępowania kasacyjnego dublowanie kontroli odwoławczej, ale sprawdzenie, czy została ona przeprowadzona w sposób przewidziany przepisami. Lektura uzasadnień wyroków Sądów obu instancji orzekających w niniejszej sprawie nie pozostawia wątpliwości, że orzekały one na podstawie kompletnego materiału dowodowego, który został poddany ocenie spełniającej kryteria wymienione w art. 7 k.p.k. Z zeznań świadka K. P. oraz wyjaśnień współoskarżonych G. K. i H. S., jak również dowodów w postaci protokołu oględzin mieszkania, opinii z badań sądowo - lekarskich i ustnej opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, obrazujących doznane uszkodzenia ciała i mechanizm ich powstania, wynika niezbicie, że to skazany wywołał bójkę ze współoskarżonymi, w wyniku której ponieśli oni ustalone przez Sąd I instancji obrażenia ciała. Nie zaistniały po stronie orzekających w sprawie Sądów niedające się usunąć wątpliwości co do przebiegu inkryminowanych wydarzeń, w szczególności wskazujące na działanie J. S. w ramach obrony koniecznej. Dowody, których przeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym domagał się obrońca, nie były niezbędne do ustalenia faktów, które stwierdzono już wcześniej za pomocą innych dowodów. I tak, przykładowo stan mieszkania po odbytej w nim bójce ustalono na podstawie zeznań właścicieli remontowanego mieszkania oraz protokołu oględzin i dokumentacji fotograficznej. Z kolei dowód z przesłuchania ratowników medycznych udzielających pomocy H. S. po zdarzeniu nie był – w świetle wniosków wynikających z opinii biegłego medyka sądowego oraz wyjaśnień tego oskarżonego – ani niezbędny, ani nawet przydatny do odtworzenia przebiegu zdarzenia. Tak I KK 250/23 5 więc nieprzeprowadzenie tych dowodów przez Sąd odwoławczy nie mogło mieć istotnego wpływu na treść wyroku. Wymaga podkreślenia, że rozpoznawana kasacja ma charakter wybitnie polemiczny. Obrońca nawiązując w niej do linii obrony skazanego nie chce wziąć pod uwagę, że prezentowana przez skazanego wersja przebiegu zdarzenia nie miała oparcia w faktach, które przyjęto za podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Przeciwnie, poczynione w sprawie na podstawie uznanych za wiarygodne i miarodajne dowodów, ustalenia zdecydowanie jej przeczą. Z kolei kontrola odwoławcza została przeprowadzona przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zgodnie z wymogami określonym w art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., a więc wszechstronnie i wnikliwie, a tym samym rzetelnie. Przede wszystkim Sąd ten nie pominął żadnego z zarzutów apelacji; wszystkie te zarzuty dogłębnie rozważył i podał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego uznał je za niezasadne. Przedstawiona w uzasadnieniu wyroku argumentacja jest racjonalna i przekonująca. W jej świetle nie ma wątpliwości co do słuszności oceny poszczególnych zarzutów apelacji, a tym samym poprawności rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy zaskarżonego apelacjami orzeczenia. W świetle powyższego kasację niniejszą należało oddalić jako oczywiście bezzasadną, o kosztach postępowania rozstrzygając zgodnie z art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. [SOP] [ms]