I KK 301/22

Sygn. akt I KK 301/22 POSTANOWIENIE Dnia 2 lutego 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kapiński w sprawie A. K., J. S., R. C. i S. Z. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 2 lutego 2023 r., na posiedzeniu bez udziału stron, wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II AKa 91/21, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. akt III K 170/18, na podstawie art. 532§1 k.p.k. a contrario postanowił nie uwzględnić wniosków. UZASADNIENIE Obrońcy skazanych A. K., J. S., R. C. i S. Z. w wywiedzionych kasacjach wnieśli jednocześnie o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II AKa 91/21, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. akt III K 170/18. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wnioski obrońców skazanych nie są zasadne. W pierwszej kolejności wskazać należy, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia ma charakter wyjątkowy i stanowi odstępstwo od zasady określonej w art. 9 § 2 k.k.w. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu orzeczenie staje się wykonalne z chwilą jego uprawomocnienia. Z utrwalonego w tym przedmiocie orzecznictwa Sądu Najwyższego jednoznacznie 2 wynika, że zastosowanie tej instytucji możliwe jest przy jednoczesnym spełnieniu dwóch warunków, to jest wystąpienia sytuacji oczywistej zasadności zarzutów kasacyjnych oraz wykazania przez wnioskodawcę, że dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby wywołać wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne dla skazanego skutki (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2022 r., sygn. akt II KO 111/21, postanowienie Sądu najwyższego z dnia 19 października 2021 r., sygn. akt V KK 415/21). Nie przesądzając ostatecznego wyniku postępowania kasacyjnego w przedmiotowej sprawie, stwierdzić należy, że argumentacja obrońców skazanych A. K., S. Z., R. C. i J. S. zawarta w kasacjach nie jest tego rodzaju, aby można było mówić o ewidentnej wadliwości kwestionowanego wyroku sądu odwoławczego. Sąd Najwyższy nie stwierdził także wystąpienia w realiach przedmiotowej sprawy szczególnych, wyjątkowych okoliczności prowadzących do wniosku, że wykonanie zaskarżonego wyroku mogłoby spowodować dla skazanych nieodwracalne, niekorzystne skutki. Za takie z całą pewnością nie można uznać sytuacji rodzinnej czy też zawodowej, do czego odwołuje się obrońca skazanego S. Z.. Powyższe okoliczności mogą stanowić ewentualnie podstawę do ubiegania się o odroczenie wykonania kary albo o udzielenie przerwy w jej wykonywaniu, i nie można ich utożsamiać z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania orzeczenia w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k. Pozostali obrońcy nie wykazali zaś w żadnym zakresie istnienia wskazanych powyżej okoliczności szczególnych. Uwzględniając powyższe Sąd Najwyższy stwierdził zatem, że w stosunku do skazanych A. K., J. S., R. C. i S. Z. nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532§1 k.p.k., skutkującej wstrzymaniem wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II AKa 91/21, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. akt III K 170/18 . W tej sytuacji, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.